Deltavlieg Blog Sander

   belevenissen van een deltavlieger

EK in Macedonië

8 July 2018
Geplaatst door
Bergvliegen, Macedonië

Het EK in Krushevo, Macedonië gaat over twee dagen van start. Vanochtend hebben we de teamfoto gemaakt op de start en nu zitten we de nieuwe website van de kernploeg te vullen met informatie: www.dutchmenflying.com.

Vrijdag vloog ik met Mario en Arne vanaf Amsterdam, via Belgrado naar Skopje. Dit was dit maal een soepele reis.
Na een nachtje in een simpel motelletje vlakbij het vliegveld werden we door onze chauffeur Stavre om opgehaald, waarna we om half 1 in Krushevo aankwamen.
De middag hebben we gebruikt om in Hotel Montana Palace in te checken, de kamer in te ruimen, simkaarten te regelen en een bezoekje te brengen aan de startplek.

uitzicht vanaf het balkon naar Krusevo met Mario Het team op de startplek team foto Nederland

New Hangglider Family Car

14 February 2018
Geplaatst door
Algemeen

Last year in October my wife and me became parents of a twin, two girls. My current car doesn’t fit the whole family anymore.
I had to buy another car that fits all the needs: at least four personseats, a lot of storage space and a roof that can handle a hangglider.
After a long search and negotiations with the car dealer I bought a Citroën Jumpy Double Cabin. Citroën is the ultimate hangglider car because of the shape of the logo 😉
At the beginning of May I will receive the car, just in time to go with the family to the German Open in Kandel.

New Hangglider Car Citroen Jumpy double Cabin

New Laminar coming up !

5 February 2018
Geplaatst door
Algemeen

Last week I ordered a brand new Laminar which I can pickup just before the Aeros Winterrace starting March 21th.
I first wanted to wait untill my current Laminar from 2013 is sold, but so far it has not come to a deal with another Hangglider pilot.

About the size, from Icaro’s comparisons, the glide performances between the 14.1 and the 14.8 are not visible. Manfred Ruhmer prefers always the big one and Christian Ciech prefers the 14.1 but normally Manfred weights 85 kg that means 4-5 kg more than Christian.
With my 90kg the 14.8 is what I need and with the right settings and the right harness angle, I will get no penalization compare the 14.1 (info by Christian Ciech).

There is a bit of a trend going on to buy a full carbon hangglider with Icaro. There are some advantages, but better feeling on the glider and keep the fun factor higher is for me more important.
The new 2018 Laminar doesn’t need that much high siding, so that is great.
To improve handling even more, the combination of inner aluminum and outer carbon Leading Edge helps significantly. In this way the gain of weight compare the full aluminum LE is 550 grams (but where they are more important), instead of 1250 grams of the full carbon LE, but the glider have a more “soft” behavior and the high siding is reduced.
On the other hand, the roll speed is a little slower and the performance difference are small and only above 80-90 km/h (also info by Christian Ciech).

I think that a good feeling will help me more than 1% of extra performance on final glide.

The colors I choose of my new Laminar 2018

NK Slepen op zweefvliegveld Aeroclub Salland

30 September 2017
Geplaatst door
Nederland, Slepen

Van 2 t/m 5 september werd het NK slepen gehouden op een geheel nieuwe locatie, namelijk in het plaatsje Lemelerveld in het Oosten van ons land tussen Zwolle en Hengelo in. We zien hier terecht gekomen doordat Harm 7 Annet al jaren bezig zijn een eigen vliegstek te zoeken en deze club heeft zijn poorten voor ons geopend tijdens het NK slepen zelf en het weekend ervoor.
We konden drie van de vier dagen slepen.

Op de eerste dag werd een taak uitgezet naar het Zuiden van 54km. De bellen waren niet zo sterk deze dag, dus geduldig vliegen en overal de maximale hoogte pakken. Vlak voor het eerste keerpunt was een flink blauw gat, waar ik achteraf had moeten wachten totdat er weer wolken op mijn pad kwamen. Ik had echter bedacht dat ik wel iets zou tegen komen. De waarheid haalde mij in en zo stond ik vlak na het keerpunt op de grond. Niet veel later stond Rob in ‘t Groen naast me op hetzelfde veld. Gijs zag ik slim wachten totdat er weer wolken op de koerslijn kwamen.

Op de tweede taakdag was de taak eerst naar het Zuiden om vervolgens terug te komen op het vliegveld. Ik startte al vroeg en zat samen met Joost en Arne om te proberen boven te blijven. Dat was lastig, want de thermiek ging nog niet erg hoog en de bellen waren lastig te vinden. Ik was zelfs al opweg terug naar de startplek toen ik een verlossende bel kwam, waarna ik spoedig de taak kon beginnen.
Het voelde echt lekker, hoog komen, proberen hoog te blijven, steken, gestroomlijnd blijven en de ervaringen van het WK meenemen zodat er ruimte is over andere dingen na te denken. Ik vloog langs avonturenpark Hellendoorn en zag de achtbanen vanaf hoog erboven. Ik vloog verder door naar het zuiden en had al verzonnen waar de volgende thermiekbel zou zitten. Alleen zat deze er niet en moest ik in de survivalmodus. Ik vloog wat heen en weer en zo zakte ik verder en verder en ik had mijn landingsterrein naast een camping al bepaald. Met nog 300 meter over zie ik nog geen halve kilometer naar het Westen een delta (bleek Andre te zijn) stijl thermieken.
Ik ga er naartoe en krijg de meest heftige bel van mijn leven te verwerken. Erin, Eruit, keihard omhoog en keihard naar beneden. Het werd mij te heftig en ik ga hier weg en zet mijn toestel veilig op een klein grasveldje midden op de hei.
Hoe kom ik hier nu weg dacht ik. Nog geen paar minuten later staat een pissige boswachter naast me die er niet blij mee is dat ik hier geland was. Ik leg hem uit dat er geen andere mogelijkheid was omdat ik geen motor had. Uiteindelijk begreep ik wel wat hij bedoelde en hij ook wat ik bedoelde, dus dat kwam goed.
Hij bood mij aan met zijn auto mij van de hei af helpen door mijn delta in zijn auto te plaatsen, beetje boswachter stijl.
Hierna kwam Reina (vriendin van Egbert) mij ophalen en had ik weer een mooi en leuk avontuur meegemaakt.

De derde taak werd eerst gezet naar het Oosten en terug naar de startplek, maar omdat de wind toch sterker was dan verwacht werd het een taak naar Stadskanaal met als goal vliegveld EHST.
Ik heb twee maal moeten starten. De eerste keer kon ik niet genoeg thermiek vinden om echt weg te kunnen vliegen. Dat was opzich zonde, want niet lang na mijn landing was het echt goed om de route te starten. Ik startte hier weer een half uur later en de omstandigheden waren nog steeds wel goed, maar het merendeel van de piloten was al over de startlijn en ik moest erachter aan. Tanno zag ik in een goede bel een heel eind onder mij. Later bleek dat hij goal had gehaald.
Met wind mee zat ik goed op hoogte bij de startlijn en zette mijn route mooi voort. Eigenlijk wat teveel naar het Westen, maar zo liepen de wolkenstraten nu eenmaal. Het werd wederom lastig, maar met veel geduld wist ik van vrij laag weer omhoog te komen. Het nadeel was dat ik nog meer naar het Westen was gegaan omdat ik hier een stuk bos had gezien wat mijn thermiekmarker zou moeten zijn en ook werd. De bel hierna had ik verwacht vlak voor Hoogeveen en deze zat er ook. Het ging goed omhoog en hierna ging het redelijk voorspelbaar totdat de wolken minder werden en ik wat te gehaast was.
Uiteindelijk zette ik mijn toestel in een grasveld in het plaatsje Zuidveld, met nog 25km te gaan naar goal.
Wel jammer dat ik door de gemaakte keuzes te vroeg aan de grond stond, maar fijn dat er zo in September heerlijk gevlogen wordt in Nederland.

De blog van Andre
Mijn vlucht van Taak 1 op de DHV XC website.
Mijn vlucht van Taak 2 op de DHV XC website.
Mijn vlucht van Taak 3 op de DHV XC website.

Taak 9 – Mooie afsluiting met landing op de Esplanada

18 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

De vliegconditities moesten vandaag beter zijn en gelukkig werd dit ook de waarheid.
Ik was mijn vliegschoenen vergeten, dus vlak voor de start heeft Renata mijn slippers ingetaped zodat er een soort van schoen ontstaat en ik ze niet kan verliezen voor of tijdens het vliegen.
Onze startlane was langzaam en als er naast ons ook nog eentje bij de start crashed, dan sta je wel even scherp om je eigen ding goed te doen en niet de negatieve gedachtes toe te laten.
Na mijn start zat ik even onder de ridge. Even zat ik te balen, niet weer, maar ik vond al snel een bel die me naar veilige hoogte bracht. Meteen weg van die K-*-T ridge met die Noorder-wind. Snel het gat over om daar een nieuwe bel te vinden. Ik zat onderaan een groepje en ondanks dat zij daar bleven en in een niets tot sink aan het draaien waren, ging ik daar niet in mee. Dan maar wat verder landinwaarts, welliswaar de stargate al in. Ik vond hier een mooie bel en moest 1.6km terugvliegen voor de stargate. Niet erg, want vlak voor me zat een groepje waar ik zo onderaan kon insteken en dat ging redelijk omhoog. Joost zat hier ook bij. Gijs was ik al eerder uit het oog verloren. Op de route naar KP1 was ik aan het steken toen ineens de bottombar flink omhoog kwam maar ik de vario niet goed hoorde omdat over de radio iets gezegd werd. Het was zo enorm dat ik de VG eraf haalde en meteen indraaide. Het was een vette +5ms. Ik was in 6 minuten van 2000 meter naar dik 3100 meter. Bij het eerste keerpunt zag ik allemaal bekenden goede piloten om me heen, Tom Weisenberg, Ollie Chitty… Hé dacht ik, ik zit er mooi bij. Hierna was keerpunt 2 ook snel gerond en ik bleef maar hoog zitten en thermiek was sterk.
Tot vlak na Planaltina op 25km voor goal bleef het goed gaan met sterke bellen en flink doorsteken. Vanaf dit punt ging ik een versnelling lager omdat ik persee goal wilde halen. Dit kostte wel tijd, want ik pakte ook de wat mindere bellen. Toen ik over een groot bos heen was zat ik weer in een prut belletje te draaien, maar even verderop zag ik een flinke gaggle draaien. Hier ging ik naartoe en sloot boven ze aan. Op 3000 meter ging ik op final glide naar goal. Ik merkte echter al snel dat de oversteek van het water dan spannend zou worden. Mijn glijgetal was 1/11, maar werd minder 1/11,5… 1/12. Wat te doen?
Op dat moment hoor ik op de radio Mario zeggen dat er even ten zuiden van de koerslijn vlakbij het water een vuurtje brand waar een goede thermiekbel zit. Ik ga er naartoe en het gaat inderdaad met +3m/s omhoog. Ik pakte een paar honderd meter en vervolgens ga ik mijn echte final glide doen met een vette lach op mijn gezicht. Laatste dag en dan eindigen op goal, hoeveel mooier wil je het hebben. Met een middelmatige landing zet ik mijn toestel op de Esplanada voor de laatste maal. Er stonden al aardig wat delta’s, maar na mij kwamen er ook nog heel veel. Kortom, nog een mooie uitslag ook.
De glimlach ging niet van mijn gezicht, lekker biertje erbij eindelijk en de sfeer op het landingsterrein was erg goed. Na het vliegen bleven we hangen en het was nog lang gezellig. Later op de avond voordat het uit de hand ging lopen ben ik met een Uber naar het appartement gegaan.

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Taak 8 WK

17 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Taak 7 WK

16 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Taak 6 – Mixed feelings

14 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

deze dag was lastig met een flinke inversie op 2200 meter boven de ridge. De thermiek bellen waren turbulent en door de wind wat verbroken. Hierdoor waren de piloten alle kanten aan het gaan. Tussendoor zag ik op 500 meter boven de start dat er een delta gecrashed was met wat roods in het zeil. Zou toch niet Frank zijn? (later meer). Welliswaar allemaal rechts draaiend maar fijn was het niet. De gaggle waar ik in zat stak op een gegeven moment naar de stattcirkel op de volgende ridge. Dat ga ik dus niet doen dacht ik. Ik vloog het plateau op met de gedachten ik vind toch wel wat. Dat gebeurde ook maar op 150 meter boven de grond pas. deze bel ging door het nabij brandende vuur door de inversie heen en zo zat ik ineens op 2900 meter. Flink later ging ik op route naar het Noorden. Onder me zag ik vele piloten landen. Dat is goed voor de score dacht ik. De volgende bel die ik moest pakken was een rommelbel in een kleine gaggle. Deze verliet ik weer op zoek naar een goede bel…. weer rommelbel…. weer verder zoeken en toen moest ik landen. Een mooie plek naast de weg met een wat mindere landing.
Meteen belde ik na de landing Jacqueline om te vragen wat ik nou gezien had. Een emotioneel antwoord dat het idd Frank was. Rechterknie gebroken en linker 2 voettenen.

We hadden nu geen retrieve auto omdat Jacqueline natuurlijk bij Frank was en Renata Portugees sprak. Gelukkig pakte de andere retrieve teams het goed op en zo ging mijn delta en harnas met de Ozzies mee naar de Esplanade en ik ging eerst met de Nieuw Zeelanders mee en daarna met de Britten.

Bij terugkomst in het appartement is het wel vervelend dat een teamlid gewond is en dat je zelf gewoon gevlogen hebt. Het geeft een beetje mixed feelings waar je mee bezig bent. Gelukkig was er de dag erna een rustdag om alles op een rijtje te laten zakken.

Mijn vlucht op de DHV XC website.

« Previous PageNext Page »

Hangglider Calendar 2014

Visit Webshop for more information and ordering

  • Hangglider Calendar 2013 pictures asked