Na de start ging het moeilijk omhoog. Na de start op 1200 meter was het jojo-en naar 1500 meter. Toch proberen te steken richting de startgate, maar ik zakte flink. Dan maar weer terug.
Pas na een uur pielen had ik eindelijk wat hoogte om richting de windmolens te vliegen.
Gelukkig ben ik om die berg heen gevlogen, want eroverheen was bij velen de reden waarom ze op de grond stonden.
Ik zat na het ronden van de berg op ongeveer 300 meter en moest hard vechten om weer naar boven te termieken. Eenmaal weer op hoogte door naar het keerpunt. Maar waar was dat keerpunt. Mijn GPS had een probleem en ik wist niet waar het keerpunt was. Gelukkig zate er anderen in de lucht die vlak voor mij ineens omdraaiden in de lucht… ahh… dat kan alleen maar het keerpunt zijn.
Het volgende keerpunt lag bij Scheggia, dat kan ik in ieder geval zo vinden en de vlucht ernaartoe ging vrij gemakkelijk. Ik was alleen al vrij moe toen ik ter hoogte van de Cucco vloog en besloot te proberen om vanaf de Cucco met veel hoogte in 1 keer naar Scheggia te vliegen en dan naar het landingsterrein. Naar Scheggia ging prima, maar ik kwam daar op 300 meter aan en moest nog 7 km naar het zuiden, naar het landingsterrein. Onder me stonden vele delta’s aan de grond of waren bezig een terreintje uit te kiezen. Maar ik bleef al langzaam vliegend in de paar piepjes en de sink hard vliegend aardig op hoogte. Costacciaro, wat op een heuveltje ligt, daar kon ik zelf overheen op 150 meter. Na nog een paar piepjes had ik toch ineens landingsterrein gehaald. Toch maar proberen om weer naar boven te klimmen om het laatste keerpunt te pakken, maar dat lukte niet meer.
De landing heerlijk uitgevoerd met veel snelheid en daar stond ik dan, op het officiële goal landingsterrein, terwijl ik goal niet gehaald had. Dat was wel grappig, want sommige kwamen me feliciteren met het halen, maar dat was natuurlijk niet gelukt.
Uiteindelijk had ik 56 km gevlogen in 3:30 uur, een persoonlijk afstandsrecord.
Met deze uitslag ben ik 43ste geworden van de ongeveer 80 deelnemers.
Na het vliegen was ik echt moe en had ik behoefte aan een lekker bordje pasta. Samen met Gijs uit eten geweest en *aardappelgerecht met knoflook en champignons (naam komt later)* op.
Braziliaan op 1 in 1:30 uur
Mart eerste Hollander
Koos tweede

Online vluchtgegevens bij xc.dhv.de

Na gisteren mijn ‘verplichte rustdag’ te hebben gehad vanwege de lange 1700km reis in 3 dagen, was het vandaag tijd voor een eerste vlucht.
Er zat wel wat spanning op, want zelfs een banaan ging met moeite naar binnen. De dit jaar ingevoerde red bull ging er in als zoete koek. Boven stonden pakweg 70 deltas gereed (gisteren 160). Ff opbouwen en een makkelijke start met een paar grote passen. Meteen goed omhoog en vooral opletten met al die delta’s in de lucht. Na de start op 1200 meter zat ik al spoedig op 1800 meter. Na een uurtje pielen op naar het noorden, naar Scheggia. Halverwege nog een belletje gevonden en toen was ik bij dit plaatsje. Ondertussen ten westen van Scheggia in de bergen een bel gevonden die me naar 2400 meter bracht. Toen oversteken richting Gubbio onder een wolkenstraatje door. Op 2/3 van deze afstand weer richting officiele landingsterrein waar ik vandaag persee wilde landen. Eenmaal daar had ik nog pakweg 300 meter over en ben ik weer onder de Cucco gaan hangen, waar het nog steeds goed omhoog ging. Op starthoogte weer richting het landingsterrein. Eerst hoogte afbouwen en toen een landing met lekker veel snelheid, energie eruit vliegen op een meter hoogte, rustig ompakken pas op het moment dat de bottombar niet meer omhoog komt, hoog pakken in het aframe en dan op het juiste moment een flinke flare en daar stond ik netjes op mijn twee benen. Geweldige dag gehad.
Vanavond na het eten mezelf ingeschreven voor de wedstrijd.
Het kabeltje voor de waypoints hadden ze niet, dus dat komt morgen. Ook al een begin gemaakt voor een team, met Koos de Keijzer de eerste van het team de Souper Doopers (dat tshirt had ik aan)

Zie foto

Eerste etappe naar Greng in Zwitserland bij Bas. Lekker met z’n 2-en kaas fondue aan de Murtensee. Slechte nachtrust gehad, want was misselijk. Vandaag tot aan Milaan gekomen. Wel erg eenzaam zo in je uppie reizen. Hotel gevonden en daar tegenover een geweldig lekker restaurant met zelf gebrouwen bier.

April en mei waren leuke vliegmaanden. Ik ben 5 keer wezen vliegen in die 2 maanden.
In juni ben ik helemaal niet geweest en daar baal ik enorm van. Waarom vraag je je dan af? Dat is een vrij complex verhaal en zelf begrijp ik mezelf hierin ook niet helemaal.

Dagen voordat er gevlogen kan worden zit ik de weerkaarten te bekijken, bekijk ik de RASP gegevens, stippel ik aan de hand van de wind een mooie route uit om overland te kunnen gaan en pogrammeer de waypoints in mijn GPS, maar uiteindelijk draaide het in juni vooral om op het laatste moment toch niet gaan.
Nu viel één van de weekenden zowieso af, omdat er een grote groep mensen kwam voor een gezellige dag en avond.

Een van belangrijkste redenen is dat ik verval in mijn oude gedrag van toen ik nog niet zo lekker vloog op mijn huidige toestel. Op het moment dat er allemaal kleine dingetjes meespelen laat ik dat oude gevoel de overhand hebben, terwijl dit totaal niet nodig is. Immers, na wat afstellingen aan mijn toestel vliegt deze erg lekker, thermiekt prima en bij het landen zit ik telkens op of rond het perfecte flare-moment, waardoor ik allemaal prima landingen heb gehad.

De kleine puntjes zijn toch ook wel belangrijk.
Zo was mijn parachute nog niet herpakt. Normaal doen we dat in maart bij Nico of Robert thuis, maar de afspraak om dit te gaan doen kwam er niet van. Dit gaf een niet zo’n prettig gevoel, dat ding hoort gewoon herpakt te zijn. Dus heb ik hem twee weken geleden zelf herpakt. Check… weer een zorg minder.
Verder kwamen de weken in april/mei er telkens andere piloten naar mijn toestel en zaten ze te voelen aan een licht knikje in mijn onderkabel. Dat hoort er inderdaad niet, maar op een gegeven moment had ik zoiets van, dat moet vervangen worden. Immers stel dat er wat gebeurd, dan kun je dat in ieder geval niet de schuld geven.
Dus eind mei deze kabels besteld en deze kwamen snel binnen, maar afgelopen vrijdag toen ik ze eronder wilde zetten, bleken het kabels te zijn voor een normaal A-frame en niet voor een competitie A-frame. Daar baalde ik dus enorm van, want afgelopen weekend was een prachtige lierdag in Nederland, waarbij er, zo te zien op de DHV XC website, mooie overland vluchte zijn gemaakt. Niet dat ik dat ook zo goed zou kunnen, maar ik had in ieder geval ook een stukje kunnen doen.
Daarom heb ik van het weekend mij bekommert om mijn VG mechanisme omdat deze nogal stroef gaat. Ik heb vaseline op de onderkant van de kiel gesmeerd en siliconenspray op de katrollen van mijn VG-kabel. Het is iets verbeterd zo te voelen, maar pas in de lucht merk ik of het echt gewerkt heeft.

De nieuwe kabels worden vandaag opgestuurd en ik hoop ze voor het weekend binnen te hebben, zodat ik komend weekend wel kan gaan vliegen.
De enige openstaande puntjes zijn eindelijk eens een houder te maken voor mijn draadloze zendknopje op de bottombar. Het komt goed uit dat ik momenteel voor een project met Carbon aan de slag ben, dan kan ik het houdertje hiervoor ook mooi hiervan maken.

Kortom, de afhankelijkheden die ik voor mezelf had ingebouwd zijn als het goed is weg genomen en dat zou moeten betekenen dat ik geen excuses/redenen meer kan verzinnen en dat er weer ouderwets MamboTime op de Laminar komt !

Van de week een mailtje gestuurd naar Icaro om te vragen wat het beste is als ophangpunt. Wat blijkt, eigenlijk vlieg ik een te klein toestel:

Mailtje Sander:
Next year probably I will buy a new… but in the meantime I fly my MR700 14.2
I am not completely satisfied with the performance, probably because of an adjustment.
My weight is 92 and my hook in weight is probably 110kg.
Which hook-in-hole do you suggest for hooking up my harnass with above KG’s in mind?

Antwoord Christian Ciech:
For your weight the 14.2 is not the best size. The right size for you is the 14.8. In any case with your hook in weight, you must move the CG at least two holes forward compare standard CG hole. If you have carbon battens, CG hole is already one or two holes forward compare standard position. In this case, because your weight, you will have to hook you, at least three holes forward compare normal CG position.
Anyway, make any change step by step. Move CG hole one hole at time.

Mijn eigen 4 luik is eindelijk compleet. Soaren, bergvliegen en slepen had ik al gedaan met mijn nieuwe toestel. Het lieren, wat ik persoonlijk de meest moeilijke tak vind, heb ik voor het laatst gehouden. Bij lieren volgen de handelingen die gedaan moeten worden zo snel op elkaar dat een fout snel wordt afgestraft.
Het ging niet vlekkeloos afgelopen zondag, maar goed genoeg om over een paar weken met de nodige verbeteringen, het wel perfect te kunnen.
Het overschakelen naar het tweede lijntje ging lastig, maar lukte uiteindelijk wel, meteen de eerste keer. Hier was ik blij om omdat dit als je lang niet hebt geliert toch het meest moeilijk is.
Lang boven blijven was er niet bij, het waren 2 uitgestelde glijvluchten, maar daar was het vandaag niet om te doen. Frank Rammeloo bleef anderhalf uur boven bijvoorbeeld. Wel heb ik meteen weer een paar goede tips gekregen van Koos en Martin. De belangrijkste zijn:
- Bij de start mijn toestel iets anders op, of juist voor de schouders dragen.
- Het ophangpunt van mijn harnas minstens 1 gaatje naar voren
- Mijn buitenste sprogs 360 graden uitdraaien, zodat deze meer naar boven staat. Zodoende heb ik aan mijn tips een lichte oneffenheid opgevangen
- Mijn toestel anders op- en afbouwen. Zodoende blijven de tips van de grond.

Na het vliegen hebben we nog even een biertje gedaan bij de Gulle Brabander als afsluiter van deze lekkere zonnige dag.

13 maart was het eindelijk zover, de eerste vlucht van het jaar.
Heerlijk was het een uur lang soaren tussen Zandvoort en Noordwijk. Ik was aan het einde bekaf en had weinig kracht meer in mijn armen. Mijn landing was knudde, maar verder niets ernstigs. Volgende keer beter opletten en wel met de wind tegen landen