Vandaag hebben we nog wat naweeen van de harde wind van gisteren. Het front is dus nog niet helemaal weg. Op het veld staat er een wind van 20kmh, met windvlagen van rond de 30kmh. Af en toe komt er nog een dustdevil voorbij. Erg op mijn gemak voelde ik me er niet bij. Maar de eersten die starten kwamen vrij normaal weg, dus dat lukt mij ook wel.
Ik heb vervolgens wel de meest heftige sleep ooit, maar het ging prima. Na het ontkoppelen had ik al snel een bel die me naar 950m bracht maar daarna was het over. Even later stond ik weer aan de grond.
Bij mijn tweede start heb ik zelf ontkoppeld in een bel, terwijl ik daar aan het thermieken was vlogen de dragonflies onder en boven me door om piloten af te zetten? Lekker veilig dacht ik, maar ach, ik zie hen en zij mij dus komt goed. Al snel zat ik onder een gaggle op de rand van de start. Maar wat doet de gaggle nu, met 25kmh tegenwind terug naar het Zuiden. Ik vond dat niet slim en ben even later gewoon gaan steken. Meteen aan het begin zat ik laag, maar daarna telkens echt goed gevlogen. Thermieken tot de inversie op ongeveer 1600 meter en vervolgens doorglijden tot ongeveer 900/1000 meter. Alles zowat in mijn eentje, af en toe met wat hulp van een andere delta die aangaf waar hij draaide.
Ook telkens goed opsturen tegen de wind zodat ik op de koerslijn bleef. Ik had er schik in en had zoiets van, nu ook goal.
Ik had op een gegeven moment een gaggle bijgehaald, Corinna herkende ik en even later zaten Joost en Martin bij mij in de bel. Maar ook begon mijn harnas te irriteren aan mijn schouders en aan mijn voeten, iets te krap zit hrt misschien.
Ik raakte ook wat vermoeid en in de gaggle lukte het me niet echt omhoog te komen. Shit dacht ik, wat gebeurd me nu?!
Even later zat ik te laag om nog iets te kunnen doen. Windrichting wist ik, proef finalide, maar daarna had ik mijn slechtste landing ooit. Met tegenwind van 25kmh heb ik gewoon gedaan wat ik altijd doe, inclusief een lichte flair. Wat ik had moeten doen is gewoon aan de bottombar landen.
Het ging dus helemaal fout, de wind blies me omver, toestel over de kop en ik lag dus op het onderdoek. Ik had zelf niets, maar hoe haak ik me uit. Met wat gepiel is het me gelukt.
Mijn toestel had niets zo te zien, of toch wel. Nadat ik mijn toestel weer rechtop had gezet bleek ik toch schade te hebben. Er staken een stuk of 15 gedroogde graan sprieten door mijn doek heen, zie foto. .
Uiteindelijk ongeveer 100km gevlogen.
Na alles ingepakt te hebben en mijn delta naar de weg getilt te hebben, moest ik wachten. Geen telefoon ontvangst, dus ik heb geen flauw idee wanneer de retrieve komt. Mijn coordinaten hebben ze al van de SPOT.
Toen kwam er een grote jeep aan, de man vroeg waar ik naartoe ging. Ik lag mijn situatie uit en vervolgens mocht ik thuis bij hem wachten tot ik werd opgehaald. Hij stelde zich eerst voor, Glen. Bij aankomst bij zijn huis eerst de SPOT aangezet zodat de retrieve wist waar ik zat. Daarna in het huis, nabij de 3G repeater gebeld naar Anne-Marie en Araldo en overleg gehad. Het kon nog wel 2 uur duren voordat ik werd opgehaald. Ik had nog niet opgehangen of er stond een bord eten (nasi met groenten) klaar en ik werd voorgesteld aan zijn vrouw en drie kinderen.
Enorm interssant natuurlijk zo’n Hollandse gast aan de tafel, een hoop vragen over deltavliegen en de wedstrijd.
Ik was wel benieuwd wat hij daar boert. 2000 acres (500 dollar per acre) heeft hij sinds hij in september daar is komen wonen. In de winter verbouwen ze graan dat in november geoogst wordt. Voor de rest was hij met wat schapen begonnen om uit te proberen. Halverwege mijn bord leegeten was mijn eten koud. Geen probleem, even in de magnetron en ik kon weer verder.
Na de maaltijd hebben we nog een kop thee gedronken op de veranda. Het werd bijna donker, dus wilde hij graag mij kangaroes laten zien (ik had ze nog niet in het wild gezien).
Dus ik, En en zijn zoon Kurt in de wagen met lampen bij ons en op safari over zijn land nabij een kreek.
En ja hoor, de ene na de andere, kangoeroe, wallaby (= wanaby kangoeroe ;-), vos, emoe. De emoe was een beetje dom en struikelde over een omheining.
En de verte zagen we lichten. Heee, dat moet Araldo zijn. Op de boerderij kwamen we tegelijk aan, harnas in de auto, Glen, zijn vrouw en zoon Kurt bedankt voor de gastvrijheid en weer onderweg naar Forbes.
Araldo en Tanno hebben nog niet gegeten, dus in Parkes zullen ze wel wat lekkers eten. Daarna rond 23:30 terug in Forbes. Dan douchen en maar bed, morgen weer een mooi avontuur, maar dan zonder gaten in mijn gloednieuwe vleugel.

allemaal kleine gaatje in het bovendoek, je ziet de graansprieten nog zitten