Door mijn lage klassement en de vele crosswind op de start moest ik laat starten. Zo’n 15 minuten voordat de eerste starttijd open ging. Het ging voor de berg redelijk omhoog, maar ik zat daar met anderen die ook laag in het klassement zitten. Het was daar dus niet ideaal. De bel hield op en ik vloog weer naar de voorkant van de berg net voor de start. Daar vond ik eindelijk een goede bel, maar inmiddels was er een gaggle met zo’n 60 piloten vertrokken. Ik kon daar dus niet meer bij komen. Op 2500 meter ben ik gaan steken omdat ik verderop een groepje zag draaien. Eenmaal daar aangekomen kon ik hun bel niet vinden en stond ik na 40 minuten weer aan de grond.
Ik baal er stevig van, want door die crosswind op de start heb ik niet gelijke kansen om omhoog bij de gaggle te komen. Vervolgens doe je in ieder geval iets, door naar een groepje te vliegen, maar zonder resultaat. In je eentje vliegen op dagen met blauw thermiek is ook niet slim, vandaar dat ik richting dit groepje ging. Ik heb deze weken ook namelijk geleerd dat ‘blue days are social days’. In je eentje vliegen is dan dus absoluut niet slim.
Het is af en toe moeilijk om het postieve eruit te halen, het blijft een wedstrijd namelijk. Maar ik bedenk maar zo dat ik toch maar in Turkije ben, ik een goede start en landing heb gemaakt, het team deze weken erg gezellig is, alleen dat wat er tussen start en landing gebeurd niet datgene is wat ik er verwacht van had.
Ik leer er kortom ook weer van en in de wedstrijden die de komende jaren nog gaan volgen neem ik deze ervaring weer mee.

Vlucht 7 op DHV XC.