Vandaag mocht ik opbouwen op het ‘kneuzenveldje’. Op zich geen probleem hoor, alleen grappig om te vermelden.
De briefing en daarmee ook de starttijden waren eerder. Er was een handje vol dat hiervoor klapte, waaronder ik. Eindelijk wordt het een wedstrijd voor iedereen.
Toen ik ongeveer een uur later starte dan de eerste, ging ik meteen omhoog, dat is fijn. Het was al een flinke gaggle bij het begin, maar de hoofdgaggle had gezien dat het omhoog ging, dus die speerden allemaal op ons af, het werd enorm druk.
Gisteren hadden we al team al gezegd dat eigenlijk de conclusie van de Ali-berg is, dat als je maar een klein beetje boven de top zit, je eigenlijk moet gaan omdat het verder van de berg beter is.
Ik ontvluchte de drukte en ging op 2200 meter op avontuur. Ik had van Arne over de radio gehoord dat hij bij HQ omhoog ging. Ik ging die richting toen op. Een paar honderd meter links van HQ (eigenlijk ten NE) zag ik andere delta’s omhoog gaan. Ik kon het daar niet echt te pakken krijgen, dus ging maar verder richting de heuvels, hier had ik een bel tot 2100m, maar erg veel meer kreeg ik er niet uit. Dat was wel jammer, want ik zag anderen op deze plek en ook op de vorige die wel goed omhoog gingen.
Inmiddels hing ik al flink lager vlak boven een dorp. Hier wil ik niet landen dacht ik, dan heb ik de Turkse jeugd zeker om mee heen en daar zou ik dus niet blij van worden. Dan maar verder proberen, maar ik was al lager en lager en moest landen. Ik stond net voor de minimum distance aan de grond. Wel jammer, maar gelukkig ben ik weer een beetje XC gegaan en daarmee is het vertrouwen dat het de komende dagen wel weer goed gaat komen met het overland vliegen weer een stuk terug.
De retrieve was nog even sjouwen, want Araldo stond een stuk verderop en geen weg ertussen, maar ach, nog energie genoeg en met z’n 2-en is het minder zwaar tillen.
Arne was een klein stukje verder gevlogen en Tanno stond vlakbij het 2de keerpunt. Gijs stond op Goal… hulde… de Nederlandse eer wordt door hem hoog gehouden.

Vlucht op de DHV XC.