En we beginnen de ochtend met. Een heerlijk uitgebreid sort-of-English style ontbijt. Met alle b&b gasten aan één tafel in een halve museum kamer, met allemaal herinneringen uit vervlogen tijden en borden, schalen, servies, kristal en andere rommelmarkt spullen. De zoon van de uitbater liet nog een bord met eten uit zijn handen vallen, flats en daar gleed het ontbijt de halve kamer door :-).
Om kwart voor 9 de deur uit. Eerst donuts halen, bij de van-horen-zeggen, beste donut shop van Calgary. We hadden het snel gevonden en het is een grappig winkeltje met zeer aparte gekleurde en opgemaakte donuts.
Hierna gingen we door naar Calgary tower. Zeg maar de euromast van Calgary. We waren de eerste boven. Het uitzicht was erg goed en het is interessant om zo’n stad van bovenaf te zien. Rondom de toren veel hoogbouw en daarna nog een paar kilometer huizen en lagere bouw en daarna houdt het gewoon op. Het landschap hier is trouwens glooiend, maar het doet erg vlak aan omdat de glooing nogal rustig verloopt. De bomen helemaal kaal, het gras geel en vies. Het is kortom niet het meest vrolijke tijdstip van het jaar. Er is ook zeg maar nagenoeg geen sneeuw om het een kerst-uiterlijk te geven.
Nu weer terug naar de toren. Richting het westen kun je de Rocky’s duidelijk zien liggen. We zagen de springschans ook nog liggen. Hierna nog even een bakkie gedronken in het draaiende restaurant en daarna toch nog een beetje opschieten om op tijd in de Oval aan te komen. pliep-pliep en de Hertz-tom-tom stond meteen goed… jaja, we worden er handig in.
Na een kwartier ging dat apparaat piepen dat we er waren, maar geen Oval te zien. Een langslopende student gaf al snel uitkomst. We bleken er gelukkig vlakbij te zijn. Eenmaal binnen onze positie uitzoeken. We willen het goed kunnen zien, maar we hadden een Nederlandse vlag met daarin ‘Simonshaven’ gemaakt en die moest natuurlijk wel in beeld komen.
Uiteindelijk hadden we een plek vlak achter de start van de 500 meter. Om 12 uur lokale tijd ging het van start en binnen 10 minuten begon mijn telefoon te bibberen, een paar minuten later weer en zo bleef het nog even doorgaan. Allemaal vrienden en familie die ons gespot hadden. ‘Sufferds met Unoxpetjes’, onze vlag en zelfs mijn Jas was gespot. Kortom we zaten goed. Op een gegeven moment kregen we zelfs smsjes of we lekker zaten te snoepen en of Anne-Marie die lekkere kontjes aan het fotograferen was. Hmmm, we zijn dus wel heel erg goed in beeld geweest…haha
Bij de dames waren de kansen al snel verkeken, de enige met nog een redelijk kans op erenmetaal was Margot Boer, maar haar 1000 meter was niet goed genoeg om op het podium te komen. Bij de heren was het een heel ander verhaal. Al rekenend wisten we dat Stefan Groothuis na een zeer goede 1000 meter op 1 stond en dat de twee Koreanen die erna kwamen op 1:07:62 of hoger uit moesten komen. Tijdens de rit zagen we het al gebeuren, maar na het klokken van de tijd was het een 1:07hoog. Stefan was dus Wereld kampioen geworden. Dit was erg leuk om mee te maken. We hebben bij de prijsuitreiking het Wilhelmus meegezongen (zonder Unox muts) en genoten van dit spektakel in dit werkelijke prachtige ijs-stadion. Hierna weer verder, want we hadden gelezen dat er een hele grote shopping mall in de buurt zit. Eenmaal aangekomen bij de CrossIron Mills bleek dit inderdaad mega groot te zijn. Ik denk bijna net zo groot als Westfield in London. De meest bijzondere winkel was ‘Bass Pro Shop’. Hier zijn allemaal outdoor spullen te koop en dan niet in 1 of 2 varianten, maar in alle varianten. Zo stonden er een paar duizend hengels, met alle mogelijke accesoires. Zelfs speciaal voor de vrouw, een visbroek met roze erin verwerkt. Een stukje verder kwamen we de (kruis)bogen en geweren tegen en kon je zo de dozen met kogels pakken. Boten, tenten, natuurlijk veel kleding en al dan niet in leger-dessin. Het meest bijzondere van deze winkel is toch wel de aankleding. Een hele kudde van ongeveer 20 elanden die vanaf de eerste verdieping naar beneden rendde met wolven die hen achtervolgde. Een groot aquarium en een waterval. Zelfs een vliegtuig dat in de nok hing. Echt elk hoekje van deze enorme ruimte was gedecoreerd met alle aandacht.
Een andere winkel die indruk maakte was een ijshockey winkel. En ook hier kun je van alle teams alle outfits vinden en alle accesories en veelvouden. Dit alles in een enorme ruimte en prachtig uitgestald. Ik had ook nooit gedacht dat dit spul zo duur is. Ik rekende even uit dat als je als ijshockyer alle spullen nieuw aanschaft, er zo’n 2000 dollar neer geteld dient te worden.
Inmiddels was het donker geworden en we kregen ook al trek. We hadden om 7 uur gereserveerd in de Laurier Lounge, een restaurant dat in 2010 een prijs had gewonnen in Calgary. Het is een afzichtelijk houten huisje, maar binnen was het wel leuk. Canadezen staan niet bekend om gezellig uit eten te gaan. Als je eenmaal besteld hebt doet men uitermate hun best om het eten zo snel mogelijk neer te zetten en als je niet meer wilt, dan legt men snel de rekening neer. Dit dan met de mededeling dat ze dit alvast doen omdat het makkelijk is. Het komt allemaal nogal een beetje bot over, maar een echte gezellige eetcultuur kennen ze nagenoeg niet.
Ik had een lekker Canadees biertje met een lokaal Canadees gerecht genaamd ‘Poutine’. Het was lekker, maar je kunt het het beste omschrijven als Canadese Kapsalon. Anne-Marie had een lekker zalm gerecht. Na een krap uurtje stonden we weer buiten, inclusief een voorgerecht dat we nog op hadden. Terug naar ons B&B puur op straat nummer terug gereden en dat is eigenlijk super makkelijk.

Ons B&B Jelly Modern Donuts Hans en Grietje waren op vakantie Onze huurauto, een Nisan Sentra Uitzicht richting de Rockies vanaf Calgary Tower De glazen vloer aldaar. Het duurde even voordat ik hier zo zat Uitzicht over Calgary met z'n tweeen op de foto met een aangeklede Canadese beer voor de ingang bij de Oval. De uitzending kan zo te zien ook beginnen. We zaten vlak bij de ijsbaan met Unox muts en Nederlandse vlag Annet Gerritse Annet Gerritse in de bocht De meest fanatieke supporter in de Oval Anne-Marie wilde graag kontjes fotograferen Stefan Groothuis springt het podium op als Wereldkampioen sprint 2012 De Olympic Oval vanaf de niet zo bekende kant gefotografeerd Iemand nog een ijshockey stick kopen? Watervliegtuig in Brass Pro Shop Brass Pro Shop met een hele kudde elanden