Wat begon als een rustige dag waarop we het in de ochtend zo rustig hadden dat we eigenlijk niet wisten wat we met deze tijd moesten doen, zo druk en super vermoeiend was de rest van de dag. We waren vrij snel met de monorail op het vliegveld van Tokyo, maar daarna werd het allemaal anders. We dachten naar terminal 1 te gaan, maar dat bleek terminal I. Maar goed, we konden met een bus vrij gemakkelijk naar de I van International. Deze terminal was echter verre van ingericht op de stroom mensen en was ook wat verouderd (ernaast werd wel een gloednieuwe gebouwd). Gelukkig vielen we op als een van de weinige Westerlingen en werden we bij de juiste poortjes neergezet. Anne-Marie had ook nog een strakke actie, bij de handbaggage controle hadden ze een army-knife gezien, die moest eruit. Dat was zonde, maar nee hoor, Anne-Marie zag er zo teleurgesteld over dat ze werd meegenomen naar een plek, waar haar koffer werd terug gehaald, zodat ze dit
Mini-mesje wel kon meenemen.
Op tijd vertrokken, dat wel, maar wat een kut wijven zijn die stewardessen van Air China. Als halve nazi’s commanderen ze je, het zal wel Chinees eigen zijn, maar dan hoef ik China niet op mijn lijstje als vakantie land. Op het vliegveld was het al niet veel beter. Als je wat netjes vraagt in het Engels krijg je antwoord terug in het Engels. Ze brengen dit slechte Engels echter zo stellig, dat je denkt “zal wel, ik vraag het wel aan de volgende”. De vlucht naar Saigon ging met een tussenstop in Nanning, waar we uit het vliegtuig moesten en wederom volledige controle hadden. Uiteindelijk kwamen we, na wel geslapen te hebben in het vliegtuig om 2 uur ’s nachts aan (4 uur Japanse tijd). Het uitchecken ging vlot. Dan ff pinnen hier en op zoek naar een taxi. Deze hadden we ook snel, maar ondanks dat ik net gelezen had geen vast tarief taxi te nemen…… (zucht…. 6 maal teveel betaald
Uiteindelijk waren we om 3 uur hier op de compound waar op de deur een briefje geplakt zat hoe we binnen moesten komen (inclusief sleutel in de schoen).
Ik ben in ieder geval na een dag niet blij te zijn, weer blij om in deze oase van rust en gemoedelijkheid bij Andre, Kristina en de kids te zijn. Vandaag houden we een hang-dag en vanavond gaan we naar een expat borrel en daarna gezellig met z’n 4tjes uit eten.