Vlak na de vliegvakantie van afgelopen zomer heb ik mijn strategie voor deltavlieg-vakanties veranderd. In plaats van het vlak van te voren te plannen, stond het gewoon in mijn agenda. Alleen bij heel slecht weer zou ik niet afreizen. Op deze manier hou ik er met mijn werk ook rekening mee en zijn er geen excuses.

Slepen in Bösingen

Zo ook met de sleepweek eind september in Bösingen georganiseerd door Harm en Annet van vliegvereniging Daidalos.
Zondag 27 september reed ik rond 11 uur ‘s ochtends weg richting Duitsland. Rond Eindhoven begon ineens het lampje van mijn accu te branden. Na even bellen met mijn vader kwamen we tot de conclusie dat de accu niet meer opladen. Toch maar door rijden dacht ik zo en dan de motor niet uitzetten, want wellicht dat er dan niet meer voldoende stroom voor de startmotor is. Zo’n 30 km voor Rottweil (de afslag richting Bösingen) had ik helemaal geen stroom meer, mijn snelheidsmeter ging naar nul, mijn knipperlichten deden het niet meer en mijn brandstoflampje dat al brande deed het ook niet meer. Kortom, geen stroom en bijna geen brandstof meer. Maarrrrrr… mijn dieseltje bleef vrolijk door pruttelen. Het laatste stukje richting Villingendorf met het zweet onder mijn oksels en mijn vingers gekruist gereden hopende dat ik het maar zou halen. Gelukkig.. ik had het gehaald. Wel voor de zekerheid de auto op een helling gezet zodat ik hem al rollend zou kunnen starten.
Mevrouw Friedrich heette mij van harte welkom en ik mocht mijn vertrek uitkiezen. Ook meteen mijn probleem met de auto uitgelegd en ze bood meteen haar hulp aan, mocht dit nodig zijn. Nu de motorkap en omhoog en accu controleren… mhhh… die stond droog. Gelukkig had mevrouw Friedrich gedestilleerd water staan. Na het bijvullen ervan wilde ik snel richting Harm en Annet rijden in Beffendorf om daar te gaan eten. Huppp.. auto in zijn vrij en rollen maar… snelheid… snelheid en koppeling op laten komen… haha… met een grote rookwolk schoot mijn auto aan en kon ik rijden. Voordat ik het dorp uitwas hield mijn auto er al mee op en deze keer was het de brandstof. Jeetje, wat heb ik een geluk gehad met het reizen deze dag (zonder stroom en zonder brandstof).
De volgende dag hielp de man van vrouw Friedrich me, nadat ik eerst een geweldig en enorm ontbijt op had, met diesel bijvullen en met de staalkabels.
De plaatselijke garage had het euvel ook al snel gevonden, mijn ‘generator’, dynamo dus, is kapot. Dit onderdeel kon besteld worden en de volgende dag ingebouwd worden. Dit is helemaal netjes gebeurd en ik was er erg blij om.

Slepen in Bösingen Slepen in Bösingen Slepen in Bösingen Slepen in Bösingen Slepen in Bösingen Slepen in Bösingen Slepen in Bösingen

Maandag ochtend stond ik op het sleepterrein van Bösingen, met toch wel wat zenuwen, want hoe zou het mij vergaan. Mijn doel van deze vakantie is veelomvattend. Mijn toestel beter leren kennen, leren slepen met dit toestel, mijn landingen verbeteren en bovenal het plezier dat al terug was bij het vliegen sinds de zomervakantie nog verder te vergroten.
Voor mijn eerste vlucht voelde het wat onwennig. Release aan het hoge ophangpunten, delta in de dolly, past de bottombar wel in de dolly, hoogte afstellen van de kiel, arm uit steken zodat de Dragonfly kan starten, knikken als we van start kunnen en natuurlijk je armen strak bij je lichaam houden om niet door het A-frame getrokken te worden.
Om het gieren van een toestel tegen te gaan heeft Harm een vin op mijn kiel geplaatst. Een hele mooie grote oranje vin.
De eerste vlucht ging uiteindelijk boven verwachting lekker en buiten dat mijn landing circuit een rommeltje was, stond ik wel mooi op mijn benen na een ferme uitduw.
De dag hierna vloog ik met een kleine vin en de derde dag helemaal zonder een vin.

In totaal heb ik in 4 dagen tijd 11 vluchten gemaakt en stuk voor stuk gingen ze lekker en heb ik er veel plezier aan beleefd. Ik werd opgetrokken naar een hoogte tussen de 400 en 700 meter. Het op de horizon houden van de Dragonfly ging prima. Het gieren is beperkt tot een minimum. Mijn landingen waren met veel snelheid, overpakken naar uprights met een moment sturen met 1 arm op de bottombar en 1 aan de uprights, omhoog klimmen in de uprights en uitduwen.
In het filmpje hieronder zul je zien dat de laatste 2 punten nog voor verbetering vatbaar zijn, maar zolang ik me ervan bewust ben kan ik het verder verbeteren.
Trouwens.. na het maken van het filmpje viel me op hoeveel bewegingen ik maak met mijn lichaam om het toestel onder controle te houden. Nooit gedacht dat dit zoveel zou zijn. Dit betekent volgens mij dat er vrij veel in het onderbewustzijn gebeurd.

Ook tussen de vluchten door en na het vliegen was het bijzonder gezellig. Lekker kletsen met de andere vliegers en ‘s avonds gezellig uit eten in oa ‘Kreuz’.
Bij Frau Friedrich was het ook erg gezellig en Cor die hier ook een kamer had, is een gezellige vent.

Er rest mijn nog 1 luik om het compleet te maken en dat is weer eens gaan lieren bij de Buizerd. Ik zie dit met vol vertrouwen tegemoed en hoop met het goede gevoel van nu volgend jaar aan mijn XC-prestaties te gaan werken, waarbij het NK-sleep waarschijnlijk de eerste test wordt.
Voor volgend jaar is mijn aspiratie om minstens een 3-tal wedstrijden te vliegen, zodat ik naast ervaring ook de nodige WPRS punten verzamel en zo binnen 2 tot 3 jaar hoog op de Nederlandse ranglijst sta (waar ik nu trouwens 35ste sta).