het begint steeds meer routine te worden deze competitie.
8 uur gaat de wekker, half 9 ben ik naar de bakker bij de rotonde gelopen en tegen 9’en zit ik te ontbijten met croissants of chocolade broodjes en heb ik een ‘patron’ (donkerbruin stokbrood) meegenomen om de dag mee door te komen.
Rond half 10 is mijn brood gesmeerd, mijn waterzak gevuld en mijn harnas gereed.
Dan nog even poepen voor de zekerheid en rond 10 uur met de bus naar boven.
Op de berg is het ook routine, kortom gewoon een stuk of 60 deltavliegers en je zoekt je plekje.

Gisteren bij de opbouw had ik een mooi plekje en lag Wouter achter me. Bij terugkomst had hij een gedeelte van mijn plek ingepikt en kon ik niet opbouwen. Mijn lichte irritatie hierover heb ik omgezet naar een tekstuele versie naar Wouter dat ik het maar een ‘zoute’ actie vind. Volgens mij werkte dit wel, want binnen een paar minuten had hij wat geregeld zodat ik wel gewoon ‘mijn gang’ kon gaan.
Nadat de toppers de lucht in waren, was ik ook van plan te starten, maar er zaten er nog drie voor me om te starten en dat duurde een eeuwigheid. Uiteindelijk ben ik met behulp van de starthulp van Peter weten te starten op de meest West gelegen plek. Met best veel wind was deze start, wat me in het begin huiverig maakte maar uiteindelijk was er niets aan de hand en was het een prachtige start. Bij de berg zelf ging het al snel omhoog en zat ik op 2500 meter.
Maar het ging omhoog met Westenwind terwijl het eerste keerpunt ook richting het Westen lag.
Uiteindelijk ben ik toch maar met enorme tegenwind gaan steken. Al snel zou ik onder ridge hoogte komen, maar dat zou ik niet aan de Zuid kant laten gebeuren omdat hier GEEN landingsterreinen zijn. Dan maar aan de Noord zijde, waar ik waarschijnlijk geen thermiek meer zou vinden. Het gevolg hiervan is dat er zoveel verschillende winden aan de ‘lee’ zijde zijn, dat het vliegen lijkt alsof je in een wasmachine zit…. 6 m/s omhoog, -7 m/s naar beneden, links, rechts… kortom… ik praatte erg veel tegen mezelf om gefocused te blijven.
Al snel was ik dus toe aan een landingsterrein, maar door de vele turbulentie durfde ik het er niet op te wagen om naar het dal helemaal te vliegen.
Ik zocht een groot terrein op waar ik hem netjes neerzette aan het begin van het terrein. Uiteindelijk bijna drie kwartier gevlogen en slechts 8 km gevlogen.
Het gevolg was alleen dat ik 45 minuten bezig ben geweest om mijn harnas en mijn vlieger door hoog gras, een rivierbedding en prikkeldraad naar een weg te dragen. Ik was gebroken, maar had gelukkig nog meer dan voldoende water en een lekker vruchtensapje om even op adem te komen.
Eenmaal in de bus zijn we eerst Wouter wezen ophalen, die geland was bij een camping waar een paar oude mannetjes al kaartend de accordeon muziek aan hadden. Hierna moesten we nog Eppo en Dahpne ophalen die in de buurt van keerpunt één stonden.

Deze dag was het voor mijn vlieger, die weinig prestatie heeft zowat onmogelijk om het eerste keerpunt te halen met een tegenwind van ruim 20 km/u.
Ik was allang blij dat ik weer veilig aan de grond stond en dat ik weer heb mogen genieten van mooie thermiekbellen en prachtige uitzichten.

Extra info:
DHV Cross Country