Deltavlieg Blog Sander

   belevenissen van een deltavlieger

Rotor Havana S harnas

22 November 2018
Geplaatst door
Algemeen

Tijdens het EK in Macedonie maakten we een filmpje over harnassen. Ik zag het harnas van Mario en had zoiets van, dan ziet er een stuk beter uit.
In oktober informeerde ik bij Mario wat de mogelijkheden waren en zo bestelde ik een Havana S die hij voor mij mee nam naar Nederland vorige week.
In de tussentijd heb ik via de DHV website mijn oude Tenax 3 verkocht. Deze was ik snel kwijt voor een mooie prijs.
Gisteren heb ik het harnas gepast en het zit als gegoten. De afwerking is super netjes en het gewicht is lager dan mijn Tenax 3. Het was alleen even pielen om mijn parachute erin te te passen, maar dat is met mijn gewicht en lengte nu eenmaal zo.
Waar ik vooral blij mee ben is de aluminiumrail waarover de ophangband loopt, te samen op een carbon rugplaat. Echt super kwaliteit die waarschijnlijk fijn gaat werken met liggen/oprichten.

De andere leden van de kernploeg waren ook gisteren bij Mario omdat hij voorlopig veel in Brazilië zal zijn en daarmee wellicht niet meer met alles kan mee doen bij de kernploeg. Het was dus een soort van afscheidsborrel, maar ik geloof dat Mario eind 2019 weer vol voor de kernploeg zal kiezen.

Rotor Havana S harnas Rotor Havana S harnas

NK in Laragne

23 September 2018
Geplaatst door
Bergvliegen, Frankrijk

Het NK in Laragne was 19-25 augustus.
Voor de tweede keer gingen we met de hele familie op ‘deltavlieg’ vakantie.
De heenreis deden we in twee etappes zodat onze twee meiden de reis makkelijk konden verteren.
Dat is ook goed gelukt want in het plaatsje Rigny sliepen we in een kasteeltje waar de service zeer goed was.

Op de camping in Laragne sliepen we in een mobil home. Deze viel me meer dan mee, want de camping in Laragne staat niet om z’n kwaliteit bekend.
De meiden hadden een eigen slaapkamer waar precies de twee reisbedjes in konden.

Alle taken werden gevlogen vanaf de Chabre Hoog en met slechts zeven Nederlanders die mee deden was het een beetje schamel, maar het blijft altijd leuk om met vliegvrienden uit heel de wereld op één locatie te zijn. In totaal waren we met 26 piloten.
Bij de eerste taak was het zeer lastig om weg te komen op de berg. De eersten die starten deden er heel lang over om weg te komen. Ondanks dat ik als ongeveer zesde wilde starten kwam ik op dat moment niet weg van de start. Na anderhalf uur in mijn harnas gewacht te hebben ben ik uiteindelijk van de noordstart gegaan. De thermiek die ik kon vinden was minimaal en zo stond ik met een mooie landing op het officiële Chabre Noord landingsveld.

De tweede taak werd na een uur vliegen gestopt, dat was super jammer omdat het weer niet echt goed mee werkte en er gevaarlijke situaties hadden kunnen ontstaan. Na de domper van de dag eerder waren de start condities beter en heb ik mijn start goed opgelet dat ik deze beter deed dan de dag ervoor. Ik had er namelijk opmerkingen over gekregen. Deze start was beter naar mijn gevoel, maar later kreeg ik toch nog opmerkingen dat de start beter was maar niet goed. Kortom aan de starttechniek moet iets geschaafd worden. Ik dribbel te veel ipv op een moment grote stappen te nemen.
Maar goed, na de start zat ik vrij snel op wolkenbasis en moest ik wachten tot de eerste startgate. Een paar keer zat ik samen met Jochen onder de sterk zuigende wolk. Rondje thermieken (+150 meter) en vervolgens langs de wolk weer wat afzakken om daarna weer onder de wolk omhoog te gaan.
Bij de start zat ik goed en ging het super rap. De donkere wolk net voorbij de Beaumont vond ik maar niets en mijn koers heb ik iets naar het oosten verlegd om er niet onderdoor te hoeven. Ik zag nog andere piloten er wel rechtstreek onderdoor gaan, maar dat vind ik maar niets. Bij het zweefvliegveld van Serres kreeg ik midden in het dal een paar mooie bellen en met die hoogte zou ik het eerste keerpunt makkelijk halen. Ik had hier wel wat vertraging op gelopen en dus vloog ik alleen richting en over het zweefvliegveld van Aspres, waar 7 piloten aan de grond stonden en ook nog piloten rondom in de velden.
Ik had de dag ervoor het snoer van mijn headset kapot getrokken dus ik dacht dat de taak al gestopt was.
Toch ging ik door richting het keerpunt, maar met op een gegeven moment -5 op mijn vario en vette tegenwind was het niet meer pluis in de lucht, ik ging ook landen op het zweefvliegveld. Allemaal delta’s waren hier niet volgens de regels geland, dat moet dus volgende keer beter om ons en ook hen niet in de problemen te brengen. Om de regel uit te leggen, in principe dien je te landen aan de noordkant van het zweefvliegveld, maar als het echt niet anders kan dan dien je onder de 200 meter niet meer over het kruis van de twee landingsbanen te komen en dien je in één van de vier sectors te blijven. Als je geland bent mag je niet met je delta de landingsbaan over steken en moet je er dus omheen lopen.

De derde taak lukte het me niet om vlak na de start een goede bel te vinden en zo stond ik op de vis in alle hitte mijn toestel af te breken.

Zo bij elkaar opgeteld was het voor mij een super teleurstellend resultaat, twee keer minimum distance.
ik geniet dan wel van het vliegen en alles er omheen, maar waar ik vorig jaar weer een stap had gezet in mijn resultaten door het goed te doen op het WK in Brazilië, zet ik dit jaar weer een stap terug.

Volgende week is nog het Brits Open, wellicht dat ik het tij hier kan keren?!

Mijn vlucht van taak 1, 2 en 3 op de DHV XC website.
Blog van André vd Akker

taak 1 NK taak 2 NK taak 3 NK

Laatste taak 8 van het EK

20 July 2018
Geplaatst door
Bergvliegen, Macedonië

Gisteren werd de dag gecanceled vanwege wind uit de verkeerde richting en wel heel veel bewolking. Toen we vanochtend wakker werden stond de wind goed maar de bewolking was nog steeds 100%.

De wedstrijd mocht niet als een nachtkaars uit gaan, maar het zag er niet goed uit. 50/50 was de kans naar mijn idee dat we gingen vliegen.

Op de startplek had niet iedereen even veel haast om op te bouwen. Maar langzaam maar zeker kwamen er wat gaten in de bewolking en liet de zon zich steeds vaker zien. Vanwege de wind kregen we een taak naar het zuiden met een flink stuk tegen de wind erin. Bij de start stond degene voor me nog te treuzelen, dus die heb ik gepushed (verplicht starten binnen 1 minuut). Dat deed ik omdat je op een lastige dag als vandaag je samen moet vliegen en hij verstoorde dit door een gat te maken tussen de piloten.

In het begin was het lastig om goed omhoog te komen, maar in het dal ging het uiteindelijk goed omhoog. Jammer dat ik niet bij de eerste gaggle kon komen maar er bleven nog genoeg goede piloten over om mee samen te vliegen. Het eerste keerpunt, wind mee, was zo gerond, mede dankzij een paar sterke bellen.

Samen met Mario heb ik nog wingtip aan wingtip omhoog gethermiekt ik een sterke bel. Dit was één van de mooiste momenten van de dag om samen met een vriend zo omhoog te scheuren. Ik had in ieder geval een grote smile op mijn gezicht.

Het wind tegen stuk heb ik in de voorzichtige stand gedaan. Vooral de eerste 10km gingen daardoor langzaam, hierna toch vrij soepel. Dat had ik niet verwacht. Keerpunt 2 was dan ook al gerond. Op de weg naar het laatste keerpunt 3 zat ik eerst nog onder dezelfde wolkenstraat als de heenweg, maar ik besloot op een gegeven moment door het blauwe gat het dal over te steken vanaf 2100m richting een vaag wolkje. Dit bleek niet de juiste keuze te zijn en vervolgens stond ik, na een lange glij, op de grond.

Ik was super blij met deze vlucht op niveau, maar vond het achteraf jammer dat ik niet wat langer onder de wolkenstraat was gebleven. Wellicht had ik dan zelfs goal kunnen halen.

Krusevo heeft in 8 taken weer bewezen dat het een perfecte plek is om te deltavliegen. De combinatie van vlakland en bergen maken het uitdagend. Met de lastige thermiek dit jaar en het zeer technische vliegen werd Alex Ploner de terechte kampioen.

Voor mijzelf heeft het niet zo uitgepakt zoals ik wilde. Alleen de laatste drie taken waren van een niveau dat ik graag bij mezelf wil zien als minimum. Wellicht dat ik toch wat teveel druk op mezelf had gelegd dat nu alles helemaal goed is aan materiaal de prestatie ook moet volgen.

Dit bleek niet te gebeuren en als ik dan vervolgens gewoon relaxed van bel naar bel vlieg dan komt het er wel uit. Het is lastig om in een flow te komen en nog lastiger om bij een volgende wedstrijd die flow weer op te pakken.

Over drie jaar is hoogst waarschijnlijk het WK in Krusevo, dat vind ik wel een goed plan. Komende winter bij de CIVL vergadering wordt dit vast officieel gemaakt.

Het Nederlandse team heeft met een 6de plek van de Europese teams zijn doelstelling gehaald. Dit is er één die ik van te voren vrij ambitieus vond.

Het is leuk om te zien dat we als team groeien. De prestaties komen voort uit een dynamiek die maakt dat we steeds hechter worden en beter op elkaar ingespeeld raken, zowel bij het deltavliegen als daarnaast.

Arne heeft een uitzonderlijk goede prestatie neergezet door 13de te worden, ondanks één slechte dag. Zijn groei als piloot gaat maar door en voor de toekomst kunnen er nog mooiere prestaties komen. Maar met deze realiteit ontstaat ook een ander soort druk waar hij zijn pad in moet vinden.

—-
Uitslagen zijn te vinden op http://hgeu2018.mk/index.php/res

Taak 6: Eindelijk haal ik mijn gewenste minimum niveau

16 July 2018
Geplaatst door
Bergvliegen, Macedonië

Waar het afgelopen taken meestal niet liep of maar lastig, ging het vandaag redelijk goed.
Ik heb weliswaar beslissingsfouten gemaakt onderweg, maar deze werden niet altijd afgestraft met een landing.
De taak was wederom een flinke en ik moest als één van de laatste starten, wat niet handig is. Ach, ik heb er toch geen invloed op dus moet je het naast je laten en je concentreren op de dingen die je wel kunt veranderen.
Vlak na mijn start was het wel flink ploeteren om boven te blijven. Thermiekbellen, of eigenlijk blobjes, deden het even en dan weer niet. Ik merkte ook tijdens het vliegen dat mijn bochten naar links vrij lastig gingen en die naar rechts veel te makkelijk. Waarschijnlijk zat mijn compensating sprog touwtje ergens vast.
Uiteindelijk vond ik aan het einde van de ridge van Krusevo een verlossende bel en kon ik op pad.

Ik kwam natuurlijk vanzelf weer lager en durfde eigenlijk niet meer verder te vliegen en was al op zoek naar een geschikt landingsterrein. Hier kwam ik Joerg Bajewski tegen en samen pakte we weer een paar honderd meter en toen verder op avontuur. Nog steeds niet echt over gebied wat mij aanstaat, maar met z’n tweeën gaat dit beter. Nog geen kilometer later vlogen we een verlossende bel van 4,5ms in. Vanaf hier makkelijk het keerpunt en door naar het volgende keerpunt aan de overkant van het dal. Halverwege nog bij het hoefijzer (zo ziet die berg er uit) een beetje omhoog. Hierna ging ik direct naar het Oosten ipv over de heuvels. Dit was achteraf niet zo’n slimme beslissing, maar ik vond gelukkig genoeg thermiek om in de 20kmh tegenwind toch het keerpunt te halen.
Hierna ging ik wederom niet direct over de heuvels (toch was schik ervoor) naar het Westen.
Hier vond ik een matig belletje en besloot ik het wat noordelijker te zoeken. Dit laatste had ik niet moeten doen, want toen stond ik op de grond naast Emiel.
De retrieve zou er snel aan komen, dus hielp Emiel me met inpakken van mijn delta. Dit was trouwens voor het eerst ooit dat iemand dat doet. Dat komt omdat ik het gewoon altijd zelf wil doen. Maar Emiel heeft precies hetzelfde toestel, dus was het voor één keer wel ok.

Ik heb eindelijk lekker gevlogen in een vlucht die lekker lang duurde en veel beslissingen nodig had. Daar word ik beter van. Eigenlijk zou dit mijn minimum niveau moeten zijn, maar dat is helaas niet het geval. Het punt waar ik dacht dat ik zou staan deze wedstrijd haalde ik tot nu toe niet. Maar wellicht dat het vanaf nu wel goed gaat, want elke dag benader ik alsof het een echte nieuwe is.

Mijn vlucht op de DHV XC website.

taak 6 map Ingepakte delta met Emiel op de achtergrond

wat gebeurt er in de marge

14 July 2018
Geplaatst door
Bergvliegen, Macedonië

Dat wij als kernploeg met een grote wedstrijd bezig zijn dat is duidelijk, maar wat gebeurd er aan de zijlijn van zo’n wedstrijd. Wat zijn dus de kleine dingen die er gebeuren.
Elke ochtend ontbijten we met z’n allen aan één grote tafel en iedereen heeft zijn eigen eetgewoontes. Er zijn twee flinke fruiteters met muesli die een flink bord naar binnen werken. Dan is er nog één die boterhammen smeert en van alles er tussen stopt in een hoeveelheid dat genoeg is voor een weeshuis. Er is nog een kwaliteitseter, die voor het vliegen een luxe broodje heeft gemaakt, beetje Amerikaanse stijl, maar dan gezonder. We hebben ook nog een piloot die voor veel vlees gaat en nog één voor gewoon veel. Het is elke ochtend toch weer grappig om die stijlen te zien.

Om half 10 spreken we af bij de bus. Daar begin ik ook een patroon in te zien. Dezelfde zijn altijd al aanwezig voor die tijd en staan vol ongeduld te wachten totdat we kunnen vertrekken. Een ander komt regelmatig net een paar minuten te laat gewoon omdat het eigenlijk ook niet veel uit maakt. Het ritje van het hotel naar de start is 5 minuten en we hebben vervolgens ruim anderhalf uur om op te bouwen.

Als je eerder wilt starten dan kun je je inschrijven voor early bird. Er zijn zes plaatsen beschikbaar. Emiel en ik zijn beiden dagen uit een pot met 35 namen getrokken en ook nog eens op precies dezelfde plek, eb1 en eb6. Statistisch gezien is dit zowat onmogelijk en om precies te zijn 1 op 1,4 miljoen.

Het opbouwen is bijna altijd op een andere plek en zo heb je ook andere piloten om je heen waar je weer een babbeltje mee kunt maken. Vandaag stond Matjaz naast me en dan zijn de lolletjes al snel gemaakt. Op zich is dat wel een welkome afwisseling van alle deltavlieg verhalen die je van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat hoort. Dit is niet vervelend, maar afwisseling is ook wel eens fijn.

Vandaag heb ik mijn ophangpunt een gaatje naar achteren gezet om zodoende iets langzamer te vliegen en zo nog net even iets fijner bochten gedrag te krijgen. Met de vele blobjes ipv thermiekbellen is het wel fijn als je je toestel als het nodig is echt goed op ze kant te zetten.
Mijn leatherman (=mes) heb ik wel bij mij om dit mogelijk te doen, maar mijn vraag om hulp werd door Kathleen Rigg, die achter Matjaz stond, gehoord en zo kreeg ik een heel klein dames waterpomp tangetje waarmee ik het schroefje van de ophanging kon losmaken.

Bij de briefing hebben we Goran als meetdirector. Naar mijn mening een hele goede meetdirector die perfect de 120 piloten en de vaste zeurpieten onder controle heeft (de namen moeten jullie zelf maar invullen ;-). Vandaag boodt hij openlijk zijn excuses aan het Britse team. Waarover weet ik niet precies meer. Mij ging het erom dat ondanks dat hij een strakke lijn van leiding geven heeft hij toch dit gebaar maakt. Daarmee stijg je bij mij wel in achting. Ook gaf hij uitleg over de taak en waar hij normaliter alleen maar bij de feiten blijft, zei hij vandaag van een bepaald stukje op de route dat dit ‘*$%@($ niet goed was’, hierna moest iedereen bij de briefing even lachen.

Mijn vlucht gaan we het niet over hebben, want daarvoor kun je gewoon thuis blijven, maar het mooie op een bombout veld is wel de stress die dan ontstaat bij sommige piloten. Een Russische piloot die heeft binnen 10 minuten zijn toestel weer ingepakt en was weg voor een restart. Retrieve bussen kwamen met hoge snelheid aanrijden om hun piloten te helpen. Sommige piloten hadden moeite met de landing en kwakken hun toestel wel erg letterlijk tegen de grond. Dan zijn er ook piloten die het allemaal wel prima vinden en op hun gemak afbouwen om weer naar boven te gaan om te herstarten. Op zich is dit laatste wel zo relaxed, er was immers ruim genoeg tijd voor een herstart.

Terug bij het hotel komen in de loop van de middag de piloten binnen druppelen. Er zijn piloten die tevreden zijn, piloten met pleisters, piloten met een humeur en piloten die toch echt een super vette bel hebben gehad. Kortom, iedere piloot heeft wel zijn eigen verhaal en elk verhaal is uniek en mag verteld worden !

“dit bericht is ook geplaatst op http://www.dutchmenflying.com”

Taak 4: Eindelijk eens wat afstand gevlogen

13 July 2018
Geplaatst door
Bergvliegen, Macedonië

Een mooie taak was uitgezet, ik kan er zin in. Ik kon goed weg komen maar had moeite de rest bij te houden richting het eerste keerpunt. Ik wilde ook zeker de maximale hoogte pakken overal. Dat had als voordeel dat ik vlak na het eerste keerpunt weer groepje bij haalde omdat ik heel veel hoogte had vlak daarvoor.
Na het eerste keerpunt kon ik met de grote lead gaggle omhoog thermieken, die kwamen namelijk net van het tweede keerpunt af.
Toen ik het tweede keerpunt had gerond zat ik al vrij laag en wist ik bij een dorpje nog wat hoogte te pakken, maar hierna was het snel over.

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Uitzicht over Krusevo Uitzicht van boven over Krusevo (foto door Joerg Bajewski) Landingsplek in het open veld

Taak drie op het EK

12 July 2018
Geplaatst door
Bergvliegen, Macedonië

Dat was weer eens lekker uren maken vandaag.
Na een late start zat ik te themieken met Araldo. Het ging wel wat omhoog maar het was niet geweldig. Ineens had ik de kern te pakken en zei tegen Araldo: de kern zit achter je. Dat ging goed tot 2000m en toen op avontuur naar keerpunt 1. Vlak voor dit keerpunt was een ridge waar ik nog samen heb kunnen vliegen met piloten die terug kwamen van het eerste keerpunt. Eenmaal op wolkenbasis ging ik dit keerpunt pakken, maar bij 5km cirkel piepte mijn vario niet. Bij 2km ook niet, toen ging ik twijfelen en ja hoor, na een vraag op de radio kreeg ik van Joost antwoord dat de cirkel 5km was.
Ik was dus vergeten mijn vlieginstrument door te schakelen van startcirkel naar keerpunt. Dus had ik 8km teveel gevlogen en zat ik helemaal alleen.
Inmiddels was ik weer terug op dezelfde ridge als eerder en wist ik me van vrij laag weer omhoog te werken. Toen door naar Krusevo waar de thermiek maar uit bleef.
Ik ben onderaan de startberg op het bombout veld geland, lekker netjes op de voetjes.
Er waren nog twee kinderen die mee wilde afbreken, dat zullen ze wel vaker doen. Maar voordat ze geld gaan vragen of mijn toestel slopen heb ik ze alleen de binnenste zeillatten eruit laten eruit laten halen.

Toen kwam het nieuws dat Araldo slecht geland was en zijn elleboog had gebroken. Ik ging met Stavre, onze taxi chauffeur, er naartoe. Araldo was net weg richting het ziekenhuis.
Uiteindelijk had hij om te voorkomen dat hij in een 2m diepe greppel moest landen zijn toestel hard aan de grond gezet.
‘s Avonds hebben we meteen een vlucht, taxi geregeld en zijn spullen ingepakt want de volgende ochtend kon hij al vroeg naar Eindhoven vliegen om in Nederland geopereerd te worden aan zijn elleboog.

Mijn vlucht op de DHV XC Website.

Taak 2 op het EK: Omgaan met teleurstellingen

11 July 2018
Geplaatst door
Bergvliegen, Macedonië

Van te voren weet je dat dingen niet zo zullen gaan als dat je graag wilt bij zo’n grote wedstrijd als het EK. Hiermee bedoel ik uitzakken of niet ver genoeg vliegen naar je eigen zin. Gisteren was een incident, maar vandaag was het gewoon kort door de bocht keihard uitzakken door mijn eigen stomme schuld, althans zo voelt het.
Vlak na de start deed de huisbel het niet echt, ik bleef wel redelijk op hoogte, maar dat werkte niet echt lekker. Ik zag Gijs richting Krusevo vliegen, dus ik erachter aan. Vol VG, lekker zuinig, erachteraan. Dat ging goed met een mooie vol VG glij. Araldo nog een stukje onder me. Eenmaal bij een kammetje was het pielen en draaien en nog eens pielen en draaien. Ik heb echt enorm mijn best gedaan hier, maar kwam alleen 20 meter hoger, maar verloor dit weer evengoed. Uiteindelijk vrij laag richting de landingsplek gevlogen en geland, weer met een mooie landing. Gijs, Emiel en Araldo zijn wel weg kunnen komen en ik dus niet.
Waarom lukt het dan niet vraag ik me af. Op de verkeerde plek gezocht (mwahhh een beetje), nieuwe gezinsituatie met een tweeling (beetje wel, maar tijdens het vliegen totaal niet), toestel niet in orde (alles voelt goed, staat goed afgesteld en ik heb met alle zorg de afgelopen tijd toestel en harnas afgesteld naar volle tevredenheid).
Kortom, het zal vast wel iets aan mij liggen, maar de omstandigheden werkte ook niet echt lekker mee.

Nu dus even flink balen, pijnlijk, maar terecht en dan laat ik het voordat de anderen hier weer in het hotel aankomen weer achter me en kijk met een frisse blik naar de dag van morgen.

Mijn vlucht op de DHV XC website.

briefing bij taak 2 taak 2 kaart taak 2 kaartbord taak 2 pielen en uitzakken teleurgesteld voor een moment

Next Page »

Hangglider Calendar 2014

Visit Webshop for more information and ordering

  • Hangglider Calendar 2013 pictures asked