Deltavlieg Blog Sander

   belevenissen van een deltavlieger

Taak 9 – Mooie afsluiting met landing op de Esplanada

18 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

De vliegconditities moesten vandaag beter zijn en gelukkig werd dit ook de waarheid.
Ik was mijn vliegschoenen vergeten, dus vlak voor de start heeft Renata mijn slippers ingetaped zodat er een soort van schoen ontstaat en ik ze niet kan verliezen voor of tijdens het vliegen.
Onze startlane was langzaam en als er naast ons ook nog eentje bij de start crashed, dan sta je wel even scherp om je eigen ding goed te doen en niet de negatieve gedachtes toe te laten.
Na mijn start zat ik even onder de ridge. Even zat ik te balen, niet weer, maar ik vond al snel een bel die me naar veilige hoogte bracht. Meteen weg van die K-*-T ridge met die Noorder-wind. Snel het gat over om daar een nieuwe bel te vinden. Ik zat onderaan een groepje en ondanks dat zij daar bleven en in een niets tot sink aan het draaien waren, ging ik daar niet in mee. Dan maar wat verder landinwaarts, welliswaar de stargate al in. Ik vond hier een mooie bel en moest 1.6km terugvliegen voor de stargate. Niet erg, want vlak voor me zat een groepje waar ik zo onderaan kon insteken en dat ging redelijk omhoog. Joost zat hier ook bij. Gijs was ik al eerder uit het oog verloren. Op de route naar KP1 was ik aan het steken toen ineens de bottombar flink omhoog kwam maar ik de vario niet goed hoorde omdat over de radio iets gezegd werd. Het was zo enorm dat ik de VG eraf haalde en meteen indraaide. Het was een vette +5ms. Ik was in 6 minuten van 2000 meter naar dik 3100 meter. Bij het eerste keerpunt zag ik allemaal bekenden goede piloten om me heen, Tom Weisenberg, Ollie Chitty… Hé dacht ik, ik zit er mooi bij. Hierna was keerpunt 2 ook snel gerond en ik bleef maar hoog zitten en thermiek was sterk.
Tot vlak na Planaltina op 25km voor goal bleef het goed gaan met sterke bellen en flink doorsteken. Vanaf dit punt ging ik een versnelling lager omdat ik persee goal wilde halen. Dit kostte wel tijd, want ik pakte ook de wat mindere bellen. Toen ik over een groot bos heen was zat ik weer in een prut belletje te draaien, maar even verderop zag ik een flinke gaggle draaien. Hier ging ik naartoe en sloot boven ze aan. Op 3000 meter ging ik op final glide naar goal. Ik merkte echter al snel dat de oversteek van het water dan spannend zou worden. Mijn glijgetal was 1/11, maar werd minder 1/11,5… 1/12. Wat te doen?
Op dat moment hoor ik op de radio Mario zeggen dat er even ten zuiden van de koerslijn vlakbij het water een vuurtje brand waar een goede thermiekbel zit. Ik ga er naartoe en het gaat inderdaad met +3m/s omhoog. Ik pakte een paar honderd meter en vervolgens ga ik mijn echte final glide doen met een vette lach op mijn gezicht. Laatste dag en dan eindigen op goal, hoeveel mooier wil je het hebben. Met een middelmatige landing zet ik mijn toestel op de Esplanada voor de laatste maal. Er stonden al aardig wat delta’s, maar na mij kwamen er ook nog heel veel. Kortom, nog een mooie uitslag ook.
De glimlach ging niet van mijn gezicht, lekker biertje erbij eindelijk en de sfeer op het landingsterrein was erg goed. Na het vliegen bleven we hangen en het was nog lang gezellig. Later op de avond voordat het uit de hand ging lopen ben ik met een Uber naar het appartement gegaan.

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Taak 8 WK

17 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Taak 7 WK

16 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Taak 6 – Mixed feelings

14 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

deze dag was lastig met een flinke inversie op 2200 meter boven de ridge. De thermiek bellen waren turbulent en door de wind wat verbroken. Hierdoor waren de piloten alle kanten aan het gaan. Tussendoor zag ik op 500 meter boven de start dat er een delta gecrashed was met wat roods in het zeil. Zou toch niet Frank zijn? (later meer). Welliswaar allemaal rechts draaiend maar fijn was het niet. De gaggle waar ik in zat stak op een gegeven moment naar de stattcirkel op de volgende ridge. Dat ga ik dus niet doen dacht ik. Ik vloog het plateau op met de gedachten ik vind toch wel wat. Dat gebeurde ook maar op 150 meter boven de grond pas. deze bel ging door het nabij brandende vuur door de inversie heen en zo zat ik ineens op 2900 meter. Flink later ging ik op route naar het Noorden. Onder me zag ik vele piloten landen. Dat is goed voor de score dacht ik. De volgende bel die ik moest pakken was een rommelbel in een kleine gaggle. Deze verliet ik weer op zoek naar een goede bel…. weer rommelbel…. weer verder zoeken en toen moest ik landen. Een mooie plek naast de weg met een wat mindere landing.
Meteen belde ik na de landing Jacqueline om te vragen wat ik nou gezien had. Een emotioneel antwoord dat het idd Frank was. Rechterknie gebroken en linker 2 voettenen.

We hadden nu geen retrieve auto omdat Jacqueline natuurlijk bij Frank was en Renata Portugees sprak. Gelukkig pakte de andere retrieve teams het goed op en zo ging mijn delta en harnas met de Ozzies mee naar de Esplanade en ik ging eerst met de Nieuw Zeelanders mee en daarna met de Britten.

Bij terugkomst in het appartement is het wel vervelend dat een teamlid gewond is en dat je zelf gewoon gevlogen hebt. Het geeft een beetje mixed feelings waar je mee bezig bent. Gelukkig was er de dag erna een rustdag om alles op een rijtje te laten zakken.

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Taak 5 WK – Beste Nederlander

13 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

Another day at the hanggliding office.
Het wordt nu langzamerhand routine…. 7 uur gaat de wekker, half 8 uit bed, fruitontbijt samen met Mario en om half 9 zitten we in de auto naar de start. 90km later staan we rond 9:45 op de start. Vervolgens rond 11:15 briefing en tond half 1 start de eerste piloot.
Er werd een 130km taak uitgezet en vooral het begin was lastig. Na het keerpunt in het dal moest aan de ridge weer hoogte gemaakt worden. Dit ging echter heel moeilijk. Ik zat daar met de toppers in een zwak belletje te draaien om de steek op het vlakke land te kunnen maken. Langzaam kwam ik steeds wat verder boven het plateau en uiteindelijk op 2200 meter ging ik ervoor.
Al snel zag ik voor me iemand draaien. Daar ging het voor mij ook verder omhoog boven het dorpje.
Hierna door na het eerste keerpunt. Ik moest een groot bos over waar een brand in was. Erboven ging het goed omhoog naar 3000 meter waar ik nog even met Mario vloog. Daarna doorglijden naar het keerpunt waar ik bovenin een grote gaggle van 50 piloten kwam. Vanaf dit punt tot aan keerpunt 2 ging het allemaal vrij goed. De echte kernen van de bellen waren vaak moeilijk te vinden maar met meerdere piloten om je heen heb je snel de plus drie te pakken.
Bij het glijden tussen de bellen merk ik wel dat ik wat meer hoogte verlies ten opzichte van anderen. Dit zal mijn zeildoek wel zijn dat wat ouder is.
Na keerpunt 2 kwam ik wat lager maar wederom ging ik boven een vuur vliegen en dat was in het begin super turbulent maar later bracht het ons groepje weer goed op hoogte.
Boven Planatina vond ik de laatste bel van de dag. Met de hoogte durfde ik het bos erachter niet over dus landde ik ervoor in hetzelfde veld als Frank 2 dagen geleden. Netjes aan de grond in een groot open veld.
Ik had 110km gevlogen in 4:10 uur en eas hiermee de beste Nederlander. Dit was voor mij de eerste keer op zo’n grote wedstrijd dus altijd leuk om mee te nemen in je persoonlijke verbeteringen elk jaar.

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Taak 4 WK

12 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

de vermoeidheid is er een klein beetje. Maar ik zorg goed voor mijn lichaam… goed eten, vitaminen, 8 uur slapen en geen alcohol.
Met een dosis wil om steeds een stukje beter te worden en daarmee verder te komen kwamen we aan op de startplek.
Na wat getreuzel bij de briefing kregen we een 120km taak uitgezet waarvan een km of 10 naar het Noorden over slecht landbaar terrein. Dit laatste kon wel opgevangen worden omdat je wel weer wat vindt, maar ik vond het wel kut.
Ik zat er aardig bij met de anderen, maar niet in de lead gaggle. Startgate en hoogte ging prima. Eerste keerpunt ook maar daarna zat ik toch wel een stukje onder de ridge en.moest ik wat vinden. Gelukkig vonden we dat met een groepje of 10 piloten. Hierna ging het redelijk tot aan de waterval. Vanaf hier gingen veel piloten een Oostelijkere koers omdat dit beter past bij het 2de keerpunt. Ik koos weg te gaan van de ridge ter hoogte van de waterval en knalde zo een goede bel in naar 3000 meter. Vanaf hier ging het vrij makkelijk naar het 2de en 3de keerpunt. Vlak voor de stad en bij het bos kwam ik met een groepje wat lager aan. Hier was het even zoeken maar uiteindelijk had ik een bel die me daarna over de stad bracht. Ik zag corinna op dezelfde hoogte en de bel werd zwakker maar niemand van die groepje die ging. Uiteindelijk ging er iemand en ik er rustig achteraan maar ik vloog sneller en lag weer op kop… verdorrie dacht ik, zitten ze weer mijn bordje leeg te eten. Maar na een kilometer ofzo zaten ze meer westelijk. Logisch want ik had verkeerd gekeken op mijn gps en vloog recht op het keerpunt af ipv naar de rand van 2km. Dat keam achteraf mooi uit want ik vloog zo een nog redelijke thermiekbel in. Na deze bel naar de plek waar je je laatste bel pakt voor final glide. Met moeite kwam ik op 2350 meter en 1km voor de zendmast en ging op final glide. Ik wilde deze keer wel wat hoger uitkomen. Mijn benodigde glijhoek werd steeds minder (1 op 9.5 naar de cirkel en 1 op 11.5 naar goal) dat is goed maar ik durfde het toch niet aan. Ik vloog richting het veld waar Harrison eerder was geland dat ligt vlak aan het water en ondanks een paar bomen goed te landen. Uiteindelijk toen ik lager kwam bleken er ook nog struiken te staan. Shit dacht ik en ik zal hem hier toch neer moeten zetten.
Het werd een slalom landing om bomen en struiken en met een buikschuiver lag ik op de grond. Toen ik uitgehaakt was en keek waar ik stond vroeg ik mezelf af hoe ik dit gedaan had. Zo’n spannende landing had ik nog nooiy gehad.
Ik was vandaag 2de Nederlander en 80ste in de uitslag. Ongelooflijk dat ik de ballen uit mijn broek vlieg en dan maar 383 punten krijg.

Mijn vlucht op de DHV XC website.

Taak 2 WK in Brazilië

11 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

Gisteren had ik net geen goal gehaald. Jammer, maar ik had niet veel fout gedaan.
Vandaag was het doel om goal te halen en wat sneller te vliegen.
Er werd een taak uitgezet van 116km. De startgate werd enkele keren gesloten waardoor ik later moest starten. Er was iets te weinig tijd om bij de gaggle te komen, dus werd het plan B en dat pakte goed uit. Meteen na de start kon ik naar 3000 meter draaien. Van daaruit direct naar de startcirkel en terug naar de startberg. Anderen hadden een bel genomen vlakbij de startgate. Op zich beter, maar zij hadden daar geen +4m/s die ik wel had.
Ik wist dus aardig weer bij het veld te komen en had weer meerdere delta’s om me heen.
Vanaf daar ging het hardstikke goed. Stuk glijden, goede bel omhoog en dat meerdere keren achter elkaar. Om de snelheid erin te houden heb ik bij de 3de keerpunt eigenlijk te laat thermiek gepakt. Ik zakte tot onder de 2000 meter en moest nu alles pakken wat ik kon pakken. Dit was dus een +2m/s die langzaam iets meer werd. Dit kost tijd dacht ik nog, maar ja, je moet dan wel. Vervolgens doorvliegen over de rand van het bos naar Planatina waar ik in een groepje toch wel vrij laag kwam. Onder me zag ik één delta op de grond staan en één vechten om boven te blijven. Hier moest ik weer in de survival-stand. Het was een zwak belletje, maar later werd deze sterker, gelukkig maar. Het laatste keerpunt had ik zo gerond, maar ik had nog één bel nodig om het te halen. Boven een wat groter bos vond ik hem niet net zoals de vorige keer, maar net daarna wel. Dit was echter een heel zwak belletje waarvan de wat betere kern werd aangewezen door een groepje vogels. Zo in mijn eentje had ik dit wel nodig. Dit belletje moest ik helemaal uit draaien want het was al laat 16:15 en de thermiek werd al flink zwakker. Uiteindelijk ben ik op 2600 meter op final glider gegaan. Mijn compeo gaf aan dat ik voldoende hoogte zou overhouden, maar ik moest dat nog zien. Het werd steeds minder en minder, maar mijn benodigde glijgetal zakte en dat is een goed teken. Toen ik 1 op 8 zag staan wist ik dat ik het ging halen. Op goal ! YES !
Ik had nog ruimte om één bocht te maken boven de Esplanada en zo stond ik met een mooie landing op de grond. Ik behoorlijk blij, maar ik had toch wel het idee dat ik het in mijn eentje moest vieren op dat moment. Geen Nederlanders te zien. Grappig was dat ik mijn landing gefilmd zag worden door een man of 20 voornamelijk op hun mobiel. Diverse foto’s, ook wel grappig om mee te maken. Zelfs een man met een Ecuador vlag die mijn handtekening wilde en met mij op de foto wilde. Dat was voor het eerst maar ik vond het wel leuk.

Alle Nederlanders waren op goal geland waarvan ik voor het eerst in een categorie 1 wedstrijd (EK of WK).
Uiteindelijk hebben we het gevierd in het Braziliaanse Steakhouse Fogo de Chao. Heel erg lekker !!

Mijn vlucht op de DHV XC website.
Uitslag wedstrijd.

Taak 1 WK Brazilië

10 August 2017
Geplaatst door
Brazilië

Het WK gaat beginnen en ik ben er klaar voor. Gisteren de laatste kleine wijzigingen aan mijn materiaal gedaan en zo moet het allemaal werken.
De taak van 106km moest voor mij ook wel goed gaan, want iedereen ging vlot de berg af en we zaten met een man of 80 in een gaggle. Deze was uiteindelijk veel te log waardoor het niet goed werkte. Gelukkig was de startgate daar en gingen we allemaal snel op pad het dal in. Hier kwamen we lager en lager en ik had zoiets van, gaan we nog omhoog of wat?
Uiteindelijk vlogen we met z’n allen een hele sterke bel binnen en kon ik hierna op pad. De thermiek was uitstekend met +4m/s. Sterke bellen tot 3500 meter en dan steken en dat zo veel mogelijk te herhalen.
Mijn steeksnelheid tussen de bellen is alleen niet snel genoeg merk ik waardoor ik aan het einde van de dag moet pielen om goal te kunnen halen. Zo ook vandaag, vanaf mijn laatste thermiek waar ik vertrok op 3400 meter heb ik niets meer gevonden en zo stond ik 12 km voor goal aan de grond. In principe weinig verkeerd gedaan maar ach de retrieve was weer een heel ander verhaal. Ik stond in een mooi groot veld en even later lande er nog een piloot en nog even later Corinna. Corinna werd door haar helpers dwars door de weilanden en bushbush opgehaald. Ik ben de weg af gaan lopen en kwam zo aan bij een hek waar toevallig tegelijkertijd mijn retrieve kwam (Renata met Joost) en de zoon des huizes in zijn auto. Hij kon het hek open maken en konden we naar mijn delta toe rijden. Super makkelijk ging dat. Mijn delta lag nog niet op de auto of de zoon-des-huizes verteld dat er nog 2 piloten een stuk verderop geland zijn. Uiteindelijk zijn we door totaal 4 hekken achter hem aan gereden om Yoko en Raul Guerra op te halen. Allemaal toeval dit natuurlijk, maar zonder ons hadden ze er nooit voor middernacht uitgekomen volgens mij. Ik was al in bijna donker opgehaald (18:00) maar deze twee hadden dan in het donker gezocht moeten worden.
De rit door het weiland leek meer op een soort Parijs-Dakar. Erg leuk en Joost houdt wel van een stukje off road.
We gingen snel terug naar Brasilia. Onze tracklogs inleveren en dan snel eten en weer vroeg naar bed want de rust heb je hard nodig.

Mijn vlucht op de DHV XC Website.

Next Page »

Hangglider Calendar 2014

Visit Webshop for more information and ordering

  • Hangglider Calendar 2013 pictures asked