http://www.skybrains.nl/downloads/waypoints/WaypointsNL.wpt
http://www.skybrains.nl/downloads/waypoints/WaypointsNL.kml (opent in Google Earth)

Bij de prijsuitreiking werden er eerst diverse mensen bedankt voor hun inzet, wat leuk is om te zien.
daarna begonnen de diverse prijsuitreiking… de vrouwen, de rigids en daarna de B-competitie.
De naam Frank Cox werd genoemd…. huh dacht ik, die is onder mij geindigd, zou dan…… en ja hoor, als 2de is geindigd, Sander van Schaik. Dat is een verrassing, wat leuk, ik naar voren, handjes geven, kussen ontvangen en de 2de prijs ontvangen. Dat had ik dus niet verwacht, want ik wist niet dat er een B-comptetitie werd bijgehouden.
De B-competitie is voor beginnende wedstrijd piloten en is zeg maar een aanmoedigingsprijs. Arne Tänzer werd eerste, wat helemaal knap is vind ik.
Daarna werd nog diverse mensen gefelicteerd en gewaardeerd, wat ik mooi vond om te zien dat hier aandacht aan wordt besteed.

B-competitie begint bij 6:00

Vanochtend zag het er al dreigender uit en ondanks dat men eerst van plan was toch een mini taak uit te zetten werd bovenop de berg de dag gecancled en kon iedereen vrij vliegen. Het was grappig om te zien dat er minder spanning was bij alle piloten, iedereen was dus wat relaxter. Er werd door Gerolf gestunt in de lucht met zijn Malibu, Tanno maakte zich voornamelijk druk om de videobeelden van zijn go-pro en veel anderen wilde zo laag mogelijk over de start heen scheren. Zelf heb ik eerst een kwartier bij de start rond gehangen en wat hoogte gepakt. Een paar keer ben ik over gevlogen zodat Anne-Marie een paar leuke foto’s kon maken en daarna ben ik na een half uur op het landingsterrein eronder geland. Dat viel nog niet mee, want erboven bleef het maar omhoog gaan. Uiteindelijk heb ik hem maar door de thermiek heen getrokken en ben ik met een prachtige landing neergekomen. Over ruim een half uur is de prijsuitreiking en aansluitend is een buffet. Momenteel zijn er heel veel hun tent aan het inpakken en aan het afrekenen, zodat ze vanavond nog naar huis kunnen rijden. Wij blijven hier nog tot ongeveer donderdag.

Vanochtend hing de Cucco in de wolken en waren de berichten dat er een weers verandering bezig is.
Eenmaal boven op de Cucco was de wolkenbasis nog steeds onder starthoogte en stond er al een stevig windje. Bij de briefing werd er een korte taak uitgezet van 86km, waarbij alle keerpunten in de buurt lagen. Het window ging om half 1 open en al lerend van gisteren ging ik om 10 over half 1 de lucht in met aardig wat wind, wat Cucco eigen is. Na de start ging het redelijk omhoog maar iedereen was zoekende naar de echt goede termiek. Ik zat voor de stargate bij de eerste Gaggle, maar deze verplaatste zich ineens richting dal en ik was de aansluiting kwijt en dus ook de eerste starttijd met deze gaggle. Dan maar afwachten en na een goede bel zat ik op 2000 meter en vlak bij de 2de startgate. Vanaf toen glijden richting de windmolens, waar het eerste keerpunt lag. Na wat pielen voor de windmolens ging het niet echt super omhoog, dus besloot ik na een paar rondjes verder te vliegen. Vlak voor dat het echt laag werd vond ik voor de grote stad x een goede bel die mij weer hoog genoeg bracht om de stad te passeren. Toen werd het even echt moeilijk, want vlak daarna zat het tweede keerpunt en dat moet je hoog genoeg aanvliegen, anders sluit je jezelf op. Alleen de termiek om hoog genoeg te komen was moeilijk te vinden. Na 5 minuten wachten had ik hem te pakken en draaide ik weer naar 1900 meter, hoog genoeg om het keerpunt te ronden en tijdens het glijden ernaartoe zo af en toe wat hoogte te pakken door langzaam te vliegen door kleine belletjes heen. Op de terugweg zat er geen termiek meer bij de plek waar ik zojuist omhoog kwam. Dan maar door vliegen, richting een afgraving, daar kwam ik vrij laag op 1100 meter aan en er moest daar gewoon wat zitten en ja hoor, eerst tot aan de kam van deze ridge moeilijk omhoog, maar daarna ging het snoeihard met 3m/s omhoog tot aan wolkenbasis op 2100 meter.
Toen meteen doorsteken tot over de windmolens, hier achter ging het ook weer hard omhoog en op naar de Cucco weer. Voor de Cucco weer hetzelfde verhaal. Kortom, het was niet echt moeilijk. Na het ronden van het volgende keerpunt bij Costacciaro was ik alweer snel terug voor de startplek en toen zat ik in dubio. Het dal werd namelijk donker, Anne-Marie was onderweg vanuit Rome en het officiële landingsterrein lag vlak onder me. Ik heb besloten om nog een klein stukje door te vliegen voor de afstand en toen te landen op het officiële landingsterrein.
Op het landingsterrein was het ligt thermisch, dus bleef ik maar doorvliegen. Maar uiteindelijk kwam het allemaal goed en stond ik op de grond met een iets minder mooie landing.
Ik heb vandaag 45km gevlogen van de 89km. Wel jammer aan de ene kant omdat er meer in zat, maar aan de andere kant heb ik heerlijk gevlogen en er een goede gevoel over.
Ik merk wel dat mijn lichaam aan de top van zijn mogelijkheden ligt en dat als ik ooit beter willen vliegen mijn conditie beter moet zijn zodat ik beter herstel. Tevens zal ik meer moeten vliegen om nog meer ervaring op te doen, zodat ik de verschillende omstandigheden beter kan inschatten en op anticiperen. Alleen zo kan ik meer overland kilometers maken en sneller vliegen om zodoende taken te ronden of meer kilometers te maken. Immers, een dag heeft in principe alleen goede termiek tussen pakweg 1 en 5. Als ik nu 15 tot 20 km per uur overland vlieg dan heb ik meer dan 4 uur nodig. De toppers deden er vandaag een krappe 2 uur over. Dat is dus 40km per uur. Dit doen ze voornamelijk door glijlijnen te vinden, die ervoor zorgen dat ze zonder hoogte te verliezen en te draaien toch de kilometers maken.
Kortom, ik ben tussen dit geweld nog echt een beginner en heb nog veel te leren. Maar dat maakt niet uit. Je moet niet teveel willen. Ik vind zowieso dat mijn leercurve deze vliegvakantie enorm is geweest.
Terwijl ik dit zit te schrijven op het station van Fossato, komt Anne-Marie zo aan en gaan we zometeen uit eten met Ad. Ad wil mij nog steeds trakteren op een etentje als dank dat ik hem 2 jaar geholpen heb bij zijn crash op Aspres in Frankrijk.

Online vluchtgegevens bij dhv.xc.de

Vandaag stond ik na 16 km aan de grond terwijl de taak 129 km was. De oorzaak was naar mijn mening mijn strategie om iets later te starten zodat als ik lang zou moeten vliegen ik meer energie zou hebben. Doordat ik later starte zat ik voor de Monte Cucco te draaien en kon met veel moeite wat hoogte pakken, maar het ging niet ideaal. De andere piloten in de buurt konden het ook niet goed aanwijzen. Kortom, ik kon me niet optrekken aan de toppers en was voor een groot gedeelte op mezelf aangewezen. Tevens waren de termiekbellen echt lastig te vinden en ging het hard omhoog en binnen een paar seconden weer keihard naar beneden. Ik raakte mijn concentratie erdoor kwijt en kon daardoor de bellen nog moeilijker vinden, terwijl in de buurt wel delta’s omhoog gingen.
Het eerste keerpunt heb ik nog gepakt (bij de windmolens), maar daarna naar Costacciaro was te ver weg en ik lande op het officiele landingsterrein. Bijkomstig voordeel was dat ik eindelijk een paar boodschappen kon doen die ik al langer wilde doen en ik deze blog kon bijwerken.
In het klassement zal ik vast wel wat gezakt zijn, aan de ene kant jammer, aan de andere kant heb ik toch 1:30 uur lekker gevlogen en laat ik door deze tegenvaller niet mijn dag verpesten. Kleine tegenslagen horen erbij en daar moet ik gewoon mee om ‘leren’ gaan.

Online vluchtgegevens bij xc.dhv.de

Afgelopen nacht goed geslapen, maar ik werd nog redelijk verrot wakker van de inspanning de dag ervoor. Ik zat zelfs te denken om niet te gaan vliegen, maar na een heerlijk zoet Italiaans crossantje, voelde ik me wakker en weer beter. Dus die gedachten was snel weg.
Wel vandaag Gatorade in mijn camelbak gedaan, tip van Koos gisteren.
Ik was al vroeg op de Cucco 10:15 en had zeeeen van tijd om op te bouwen en wat te relaxen.
Vandaag wilde ik wel vroeg starten, want dan kan ik tenminste goed afkijken bij de toppers (nog een tip van Koos). Ik starte toch nog vrij laat om half 2, terwijl de eerste startgate om 2 uur was. Maar na de start ging het meteen keihard omhoog en zat ik zo op 2000 meter. Meteen door weer naar het Zuiden, deze keer over de windmolens heen, richting de Gaggle die daar al hing.
Ik sloot onderaan aan, maar kon me goed omhoog draaien. Iedereen links draaiend, behalve een Atos, die op mijn hoogte rechts zat te draaien. Om 2 uur precies alle delta’s dezelfde kant op richting eerste keerpunt. Ik zat toen bij de 2de gaggle en kon redelijk mee komen, maar was ze bij het eerste keerpunt alweer kwijt. Maar het ging goed omhoog tot aan keerpunt 2, telkens draaien tot aan 2200 meter en dan weer zakken naar 1500meter om weer een bel te pakken. Na het 2de keerpunt ging ik onder een grote donkere wolk door die mega zoog, dus mijn vario ging over zijn nek van de piepjes.
Daar zat ik dan op 2400 meter en het werd lekker koud, ongeveer 9 graden. Gelukkig ging ik al door de flarden heen en was ik al onderweg richting Scheggia (ongeveer 30 km naar het Noorden). Halverwege moest ik alleen ontzettend nodig piesen. Tsja, dat werd voor de eerste keer plassen in de lucht. Dat ging dus niet makkelijk. Eerst je gulp vinden met 1 hand zonder te kijken, dat lukte aardig, maar vervolgens met handschoenen aan, je piemel vinden en door de gulp heen trekken dat was een hele opgave. Eenmaal buiten voelde dat mega koud en kon ik niet meer plassen. Beiden handen rustig op de bottombar en wat ontspannen en ja hoor na een halve minuut kwam het eindelijk. Een hele fontein die naar mijn gevoel een minuut duurde. Volgens mij zijn mijn knieen een klein beetje nat geworden, want na het plassen had ik koude knieen.
Ter hoogte van de Cucco ging het super makkelijk omhoog tot aan Scheggia en weer zat ik onder een donkere wolk en over en door de flarden heen. Op 2300 meter ben ik toen over gestoken naar Gubbio. Ongeveer 200 meter boven de ridge daar kwam ik aan en had meteen een bel te pakken die me weer naar 2200 meter bracht. Hoger wilde ik niet echt komen want er is een vliegrestrictie van 1800 meter + 500 meter marge. Dus die 100 meter spelling wilde ik wel graag houden. Vanaf Gubbio was het 7 km naar het Noorden naar een dorpje. Vanaf daar weer snel terug naar Gubbio, waar ik in dezelfde bel als vlak daarvoor plaats nam. Deze keer alleen niet zo sterk meer omdat het inmiddels al 5 uur was. Ik heb toen een half uur gedraaid en gelukkig wel weer naar 2200 meter. Vanaf daar de keuze gemaakt om richting landingsterrein te vliegen en niet richting de ridge van de Cucco (achteraf niet moeten doen, maar ik dacht dat de termiek zo’n beetje op was). Eenmaal bij het landingsterrein had ik nog 600 meter hoogte over en ben ik verder gevlogen richting het laatste keerpunt, 7 km ten Zuiden van het landingsterrein. Maar ik had weinig hoogte meer en er was nagenoeg geen bruikbare termiek meer. Uiteindelijk heb ik mijn delta vlak onderaan de berg gezet waarop de windmolens staan. De landings was ok, maar niet zo mooi als de dag ervoor.
Dit moest wel een mega vlucht geweest zijn, in ieder geval meer als 100 km, dus weer een PR.
De gatorade was echt super, want ik voelde me veel beter in de lucht en nu ook voel ik me wel moe, maar niet zo verrot als gisteren.
Na het uitlezen van mijn vario, heb ik van de taak van 120 km, 107 km gevlogen…yessss…. En 4:15 uur gevlogen.
Op HQ alle verhalen van de anderen gehoord en na een verdiend biertje aldaar een lekker makkelijke pasta op… dat vult.
Vanavond zat ik wel weer heerlijk slapen en ik ben benieuwd of ik bij het slapen gaan weer heel de tijd vario piepjes in mijn oren hoor.

Online vluchtgegevens bij xc.dhv.de

Na de start ging het moeilijk omhoog. Na de start op 1200 meter was het jojo-en naar 1500 meter. Toch proberen te steken richting de startgate, maar ik zakte flink. Dan maar weer terug.
Pas na een uur pielen had ik eindelijk wat hoogte om richting de windmolens te vliegen.
Gelukkig ben ik om die berg heen gevlogen, want eroverheen was bij velen de reden waarom ze op de grond stonden.
Ik zat na het ronden van de berg op ongeveer 300 meter en moest hard vechten om weer naar boven te termieken. Eenmaal weer op hoogte door naar het keerpunt. Maar waar was dat keerpunt. Mijn GPS had een probleem en ik wist niet waar het keerpunt was. Gelukkig zate er anderen in de lucht die vlak voor mij ineens omdraaiden in de lucht… ahh… dat kan alleen maar het keerpunt zijn.
Het volgende keerpunt lag bij Scheggia, dat kan ik in ieder geval zo vinden en de vlucht ernaartoe ging vrij gemakkelijk. Ik was alleen al vrij moe toen ik ter hoogte van de Cucco vloog en besloot te proberen om vanaf de Cucco met veel hoogte in 1 keer naar Scheggia te vliegen en dan naar het landingsterrein. Naar Scheggia ging prima, maar ik kwam daar op 300 meter aan en moest nog 7 km naar het zuiden, naar het landingsterrein. Onder me stonden vele delta’s aan de grond of waren bezig een terreintje uit te kiezen. Maar ik bleef al langzaam vliegend in de paar piepjes en de sink hard vliegend aardig op hoogte. Costacciaro, wat op een heuveltje ligt, daar kon ik zelf overheen op 150 meter. Na nog een paar piepjes had ik toch ineens landingsterrein gehaald. Toch maar proberen om weer naar boven te klimmen om het laatste keerpunt te pakken, maar dat lukte niet meer.
De landing heerlijk uitgevoerd met veel snelheid en daar stond ik dan, op het officiële goal landingsterrein, terwijl ik goal niet gehaald had. Dat was wel grappig, want sommige kwamen me feliciteren met het halen, maar dat was natuurlijk niet gelukt.
Uiteindelijk had ik 56 km gevlogen in 3:30 uur, een persoonlijk afstandsrecord.
Met deze uitslag ben ik 43ste geworden van de ongeveer 80 deelnemers.
Na het vliegen was ik echt moe en had ik behoefte aan een lekker bordje pasta. Samen met Gijs uit eten geweest en *aardappelgerecht met knoflook en champignons (naam komt later)* op.
Braziliaan op 1 in 1:30 uur
Mart eerste Hollander
Koos tweede

Online vluchtgegevens bij xc.dhv.de

Na gisteren mijn ‘verplichte rustdag’ te hebben gehad vanwege de lange 1700km reis in 3 dagen, was het vandaag tijd voor een eerste vlucht.
Er zat wel wat spanning op, want zelfs een banaan ging met moeite naar binnen. De dit jaar ingevoerde red bull ging er in als zoete koek. Boven stonden pakweg 70 deltas gereed (gisteren 160). Ff opbouwen en een makkelijke start met een paar grote passen. Meteen goed omhoog en vooral opletten met al die delta’s in de lucht. Na de start op 1200 meter zat ik al spoedig op 1800 meter. Na een uurtje pielen op naar het noorden, naar Scheggia. Halverwege nog een belletje gevonden en toen was ik bij dit plaatsje. Ondertussen ten westen van Scheggia in de bergen een bel gevonden die me naar 2400 meter bracht. Toen oversteken richting Gubbio onder een wolkenstraatje door. Op 2/3 van deze afstand weer richting officiele landingsterrein waar ik vandaag persee wilde landen. Eenmaal daar had ik nog pakweg 300 meter over en ben ik weer onder de Cucco gaan hangen, waar het nog steeds goed omhoog ging. Op starthoogte weer richting het landingsterrein. Eerst hoogte afbouwen en toen een landing met lekker veel snelheid, energie eruit vliegen op een meter hoogte, rustig ompakken pas op het moment dat de bottombar niet meer omhoog komt, hoog pakken in het aframe en dan op het juiste moment een flinke flare en daar stond ik netjes op mijn twee benen. Geweldige dag gehad.
Vanavond na het eten mezelf ingeschreven voor de wedstrijd.
Het kabeltje voor de waypoints hadden ze niet, dus dat komt morgen. Ook al een begin gemaakt voor een team, met Koos de Keijzer de eerste van het team de Souper Doopers (dat tshirt had ik aan)